امام زمان کیست؟ - حضرت مهدی را چطور بشناسیم؟

لینک

دعای مردم لس آنجلس برای ظهور مسیح

تبریک میلاد عیسی مسیح به زبان‌های مختلف

امام علی علیه السلام

امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب (علیه السلام) امام اول شیعیان، چهارمین خلیفه نزد اهل سنت

هنگامى که امام علی (علیه السلام) متولّد شد، مادرش فاطمه بنت اسد، او را «حیدرة» (به معنای شیر) نامید. سپس او و ابوطالب، به الهام الهى توافق کردند که وى را «على» بنامند.

در زمان خلافت خلیفه دوم، هرگاه که مشکلی او را در مانده می کرد و کسی قادر به پاسخگویی آن نبود، به نزد امیرالمؤنین علیه السلام می رفت. عمر در این باره می گوید: «اى ابو الحسن! من از زندگى با کسانى که تو در میانشان نباشى، به خدا پناه مى برم

همکاری‌های امام با عثمان کم تر از دو خلیفه دیگر بود و بیشتر محدود به پاسخگویی سؤالات اعتقادی و احکام می‌شد. همچنین عثمان نسبت به عمر کمتر از مشورت های امام استفاده می کرد و بیشتر به نصیحت خویشاوندان اموی خویش گوش می‌داد.

بعد از شکست خوارج از سپاه امام علی (علیه السلام) در جنگ نهروان، گروهی سه نفره از آنها تصمیم گرفتند به طور همزمان معاویه، عمرو عاص و امیرالمؤمنین علی (ع) را ترور کنند تا به زعم خودشان سه عامل اختلاف و فتنه در میان مسلمانان را از بین ببرند. ابن ملجم مرادی مأمور کشتن امام علیه السلام شد و با همدستی وردان بن مجالد و اشعث بن قیس‏ و شبیب ابن بجره‏ که از خوارج نهروان بود تصمیمش را عملی کرد. ابن ملجم در سحرگاه چهارشنبه نوزدهم ماه مبارک رمضان سال چهلم هجری در محراب مسجد کوفه در حال نماز با شمشیر زهرآگین فرق مبارک امام را شکافت. امام علی علیه السلام در شب بیست و یکم ماه مبارک رمضان در اثر همین به شهادت رسید.

امام علی علیه السلام

دستگاه غاصب وقتی در ترور امام علی(علیه السلام) ناکام ماند، رویّه ای دیگری را در دستور کار خود قرار داد.

این بار تصمیم به ترور شخصیتی امام(ع) گرفتند.

پس اولین کار ممنوعیّت نقل حدیث و حدیث نگاری بود.

از آنجایی که بیشتر احادیثی که از رسول اکرم(ص) نقل شده بود، از فضائل امام علی(ع) و مقام اهل بیت(ع) بود، ممنوع اعلام شد.

در این میان کسانی هم که حدیث نقل می کردند، همچون ابوذر و ابودرداء برای مدتی زندانی می شدند.

خلیفه دوم در زمان حکومتش به همه شهرها نامه نوشت که نزد هر کس اگر حدیث هست، باید نابودش کند.(۱)

بهانه آنها همان سخنی بود که پیشتر در حضور پیامبر اکرم(ص) هم زده شده بود و آن جمله (حَسبُنا کِتابَ اللهِ) بود!

آنها می خواستند اهل بیت(ع) مخصوصاً شخص امام علی(ع) به انزوا برود و برای منفور ساختن آن حضرت(ع) نزد افکار عمومیِ نسل های مختلف جامعه اسلامی دست به این اقدام زدند و تا جایی پیش بروند که کم کم نسلهای بعدی فضائل و نام علی(ع) را فراموش کنند.

این رویه ادامه داشت تا اینکه بعدها در زمان معاویه، بردن نام امام علی(ع) و حتی گذاشتن نام علی(ع) بر روی فرزندان با برخورد حکومت مواجه می شد.

از طرفی احادیث جعلی را وارد این جریان کردند و فضائل ساختگی را برای خلفاء از جمله ابوبکر و عمر و به ویژه عثمان را باب کردند و در مقابل احادیثی را در مذمّت امام علی(ع) جعل و سپس نقل می کردند.

نقل است که؛

در اواخر حکومت ابوبکر، صعصعة بن صوحان حدیثی در فضیلت امام علی(ع) به مغیرة بن شعبه گفت و مغیره در جواب گفت:

إِیَّاکَ أَنْ یَبْلُغَنِی أَنَّکَ تُظْهِرُ شَیئًا مِنْ فَضْلِ عَلِیِّ!

وَأَمَّا عَلَانِیةً فِی الْمَسْجِدِ فَإِنَّ هَذَا لَا یحْتَمِلُهُ الْخَلِیفَةُ لَنَا!

بَل أنا أعلَمُ بِذلکَ!

ولکِن هَذا السُلطانُ قَد ظَهَرَ وَقَد أخَذنَا بِإظهَارِ عَیبِ عَلیِّ لِلنَّاسِ!》

مبادا از تو بشنوم که چیزی از فضائل علی برای من بگویی!

اگر فضایل علی در مسجد علناً بیان شود خلیفه ما را معذور نمی دارد.

من از تو به آن آگاه تر هستم؛ امّا حکومت از ما خواسته است که عیب او را برای مردم بگوییم.(۲)

ابن ابی الحدید معتزلی می گوید:

إِنَّ مَعَاوِیةَ أَمَرَ النَّاسَ بِالعَرَاقِ وَ الشَّامِ وَ غَیرِهِمِا بِسَبِّ عَلِی(ع) وَ البَرَاءَةِ مِنهُ وَ خَطَبَ بِذَلِک عَلَی مَنابِرِ الِإسلَامِ وَ صَارَ ذَلِک سَنَةً فِی أَیامِ بَنِی أُمَیةِ إِلَی أَن قَامَ عُمَرُ بنُ عَبدِالعَزِیزِ فَأَزَالَه 》

معاویه به مردم عراق و شام و دیگر بلاد دستور داد، تا علی(ع) را در خطبه های منبرهای اسلام سب و لعن کنند و از او برائت بجویند!

تا اینکه این سنتی شد در ایام حکومت بنی امیه تا زمانی که عمر بن عبدالعزیز بر حکومت نشست.(۳)

جاحظ می گوید:

أَنَّ قَوْماً مِنْ بَنِی أُمَیةَ قَالُوا لِمُعَاوِیةَ إِنَّک قَدْ بَلَغْتَ مَا أَمَّلْتَ فَلَوْ کفَفْتَ عَنْ لَعْنِ هَذَا اَلرَّجُلِ》

جمعی از بنی امیه به معاویه گفتند:

تو که به آرزویت رسیدی، اگر از لعن این مرد دست برداری بهتر است!

معاویه گفت:

فلاَ وَ اَللَّهِ حَتَّی یرْبُوَ عَلَیهِ اَلصَّغِیرُ وَ یهْرَمَ عَلَیهِ اَلْکبِیرُ》

هرگز! به خدا سوگند! که دست از سبّ او نمی دارم تا زمانی که اطفال امَّت با سبِّ علی(ع) جوان گردند و با آن سبّ رشد و نمو کنند، و بزرگان به صورت پیران فرتوت درآیند.(۴)

ابن حجر می گوید:

کانَ بَنُو أمیةِ إذَا سَمَعوا بِمَولُودِِ اسمُهُ عَلی قَتَلُوهُ》

بنی امیه هنگامی که متوجه می شدند که نام کودکی را علی گذاشته اند، او را می کشتند.(۵)

امام علی(ع) در طول تاریخ هم ترور شخصی شدند و هم ترور شخصیتی!

حضرت علی(ع) در خطبه ی شقشقیه می فرماید:

فَصَبَرتُ، وفِی العَینِ قَذی، وفِی الحَلقِ شَجَاً》

 من ۲۵ سال صبر کردم، در حالی که خاری در چشم و استخوانی در گلو داشتم.(۶)

امام علی(ع) منبر نمی رفتند، مگر اینکه در آخر کلام خویش، در حق خود می فرمودند：

..مَا زِلْتُ مَظْلُوُمَاً..》

 من همیشه مظلوم بوده ام!(۷)

منابع :

۱)کنزالعمال متقی هندی، ج۵، ص۳۷

۲)الکامل ابن اثیر، ج٣، ص۴٣٠

۳)شرح نهج البلاغة ابن أبی الحدید، ج ۴، ص۵۷

۴)بحارالأنوار مجلسی، ج۳۳، ص۲۱۴

۵)تهذیب التهذیب ابن حجر، ج۷، ص۲۸۱

۶)بحار الانوار مجلسی، ج ۲۹، ص۵۱۶

۷)مناقب آل أبی طالب ابن شهر آشوب، ج۲، ص۱۱۵