پِطرُس (به لاتین: Petrus) یا شمعون، یکی از دوازده حواری عیسی مسیح، رهبران کلیسای مسیحیت اولیه بودند. کلیسای کاتولیک رومی او را نخستین پاپ میدانند که توسط عیسی در گفتگوی «صخرهٔ کلیسای من» در متی ۱۶:۱۸ به مقام روحانیت رسیدهاست. همهٔ کلیساهای مسیحی باستان پطرس را به عنوان قدیسی مهم بزرگ میشمارند و او را بانی کلیسای انطاکیه و بعدتر کلیسای رم میدانند،[۳] ولی در خصوص اقتدار جانشینان متعدد او در مسیحیت امروز اختلاف نظر دارند.
او ۳۱ سال پاپ بود.[۴] او در سال یک میلادی[نیازمند منبع] در بیت صیدا به دنیا آمد و در ۶۴ میلادی در رم از دنیا رفت.[۵]
مقبره وی در زیر کلیسای بزرگ واتیکان قرار دارد.
خانوادهٔ پطرس در جلیل در شهر بیت صیدا زندگی میکردند. آنها هم خود ماهیگیر بودند و هم چندین قایق ماهیگیری داشتند، که به دیگران اجاره میدادند.
پدر پطرس، یونا پس از تولد پسرش او را شمعون نامید. شمعون برادری به نام اندریاس داشت، که پیش از او به عیسی مسیح ایمان آورد.[۶] بعدها او توسط عیسی به «کیفا» یا همان «پطرس» که به معنای صخره است ملقب شد.
پطرس یونانی شده کلمه آرامی «کیفا» به معنی «صخره» است. بر اساس انجیل، علت نامگذاری شمعون به «پطرس» توسط عیسی اینگونه عنوان میشود:
«من بر این صخره کلیسای خود را بنا میکنم، و قدرتهای جهنم، هرگز قادر به نابودی آن نخواهند بود. من کلیدهای ملکوت خدا را در اختیار تو (پطرس) میگذارم تا هر دری را بر روی زمین بگشایی در آسمان نیز گشوده شود و هر دری را بر روی زمین ببندی، در آسمان بسته شود» بر اساس این روایت، کلیسای رم خود را جانشین پطرس و وارث کلید بهشتی میداند.
پس از عیسی، پطرس علاوه بر تبلیغ مسیحیت، دوباره به شغل ماهیگیری مشغول شد. در سالهای نخست پس از عیسی نزاعی الاهیاتی میان مسیحیان درگرفت. نخستین و مهمترین جدایی در تاریخ مسیحیت، همان جدایی پولس از حواریان و در رأس آنان پطرس است. گاهی گروه یهودیان تازهمسیحیشده در آن سالها، مانند ناصریان و ابیونیها، را زیر رهبری حواریان به ویژه پطرس و یعقوب پسر حلفا عنوان میکنند.[۷]
در سال ۶۴ میلادی امپراتور روم نرون دستور به آتش زدن روم داد و سپس این تقصیر را بر گردن مسیحیها نهاد. از این رو که پطرس رهبر کلیسا بود وی را دستگیر کرده و واژگون به خواست خودش بر صلیب کردند؛ زیرا خود وی گفت من لیاقت ندارم مانند عیسی مسیح بمیرم.
