✼ ҉ حسام الـבین شـ؋ـیعیان ҉ ✼
✐✎✐ وبلاگ رسمے و شخصے حسام الـבین شـ؋ـیعیان ✐✎✐✼ ҉ حسام الـבین شـ؋ـیعیان ҉ ✼
✐✎✐ وبلاگ رسمے و شخصے حسام الـבین شـ؋ـیعیان ✐✎✐سوره یوسف
و [یوسف] به غلامان
خود گفتسرمایههاى آنان را در بارهایشان بگذارید شاید وقتى به سوى خانواده خود
برمىگردند آن را بازیابند امید که آنان بازگردند«62»
پس چون به سوى پدر خود بازگشتند گفتند اى پدر پیمانه
از ما منع شد برادرمان را با ما بفرست تا پیمانه بگیریم و ما نگهبان او خواهیم بود«63»
[یعقوب] گفت آیا همان گونه که شما را پیش از این
بر برادرش امین گردانیدم بر او امین سازم پس خدا بهترین نگهبان است و اوست
مهربانترین مهربانان«64»
و هنگامى که بارهاى خود را گشودند دریافتند که
سرمایهشان بدانها بازگردانیده شده است گفتند اى پدر [دیگر] چه مىخواهیم این سرمایه
ماست که به ما بازگردانیده شده است قوت خانواده خود را فراهم و برادرمان را
نگهبانى مىکنیم و [با بردن او] یک بار شتر مىافزاییم و این [پیمانه اضافى نزد عزیز]
پیمانهاى ناچیز است«65»
گفت هرگز او را با شما نخواهم فرستاد تا با من با
نام خدا پیمان استوارى ببندید که حتما او را نزد من باز آورید مگر آنکه گرفتار
[حادثهاى] شوید پس چون پیمان خود را با او استوار کردند [یعقوب] گفتخدا بر آنچه
مىگوییم وکیل است«66»
و گفت اى پسران من [همه] از یک دروازه [به شهر] در
نیایید بلکه از دروازههاى مختلف وارد شوید و من [با این سفارش] چیزى از [قضاى] خدا
را از شما دور نمىتوانم داشت فرمان جز براى خدا نیست بر او توکل کردم و
توکلکنندگان باید بر او توکل کنند«67»
و چون همان گونه که پدرانشان به آنان فرمان داده
بود وارد شدند [این کار] چیزى را در برابر خدا از آنان برطرف نمىکرد جز اینکه
یعقوب نیازى را که در دلش بود برآورد و بىگمان او از [برکت] آنچه بدو آموخته بودیم
داراى دانشى [فراوان] بود ولى بیشتر مردم نمىدانند«68»
و هنگامى که بر یوسف وارد شدند برادرش [بنیامین]
را نزد خود جاى داد [و] گفت من برادر تو هستم بنابراین از آنچه [برادران] مىکردند
غمگین مباش«69»
پس هنگامى که آنان را به خوار و بارشان مجهز کرد
آبخورى را در بار برادرش نهاد سپس [به دستور او] نداکنندهاى بانگ درداد اى
کاروانیان قطعا شما دزد هستید«70»
[برادران] در حالى که به آنان روى کردند گفتند چه
گم کردهاید«71»
گفتند جام شاه را گم کردهایم و براى هر کس که آن
را بیاورد یک بار شتر خواهد بود و [متصدى گفت] من ضامن آنم«72»
گفتند به خدا سوگند شما خوب مىدانید که ما
نیامدهایم در این سرزمین فساد کنیم و ما دزد نبودهایم«73»
گفتند پس اگر دروغ بگویید کیفرش چیست«74»
گفتندکیفرش [همان] کسى است که [جام] در بار او
پیدا شود پس کیفرش خود اوست ما ستمکاران را این گونه کیفر مىدهیم«75»
پس [یوسف] به [بازرسى] بارهاى آنان پیش از بار
برادرش پرداخت آنگاه آن را از بار برادرش [بنیامین] در آورد این گونه به یوسف شیوه
آموختیم [چرا که] او در آیین پادشاه نمىتوانست برادرش را بازداشت کند مگر اینکه
خدا بخواهد [و چنین راهى بدو بنماید] درجات کسانى را که بخواهیم بالا مىبریم و فوق
هر صاحب دانشى دانشورى است«76»
گفتند اگر او دزدى کرده پیش از این [نیز] برادرش
دزدى کرده استیوسف این [سخن] را در دل خود پنهان داشت و آن را برایشان آشکار نکرد
[ولى] گفت موقعیتشما بدتر [از او]ست و خدا به آنچه وصف مىکنید داناتر است«77»
گفتند اى عزیز او پدرى پیر سالخورده دارد بنابراین
یکى از ما را به جاى او بگیر که ما تو را از نیکوکاران مىبینیم«78»
گفت پناه به خدا که جز آن کس را که کالاى خود را
نزد وى یافتهایم بازداشت کنیم زیرا در آن صورت قطعا ستمکار خواهیم بود«79»
پس چون از او نومید شدند رازگویان کنار کشیدند
بزرگشان گفت مگر نمىدانید که پدرتان با نام خدا پیمانى استوار از شما گرفته است و
قبلا [هم] در باره یوسف تقصیر کردید هرگز از این سرزمین نمىروم تا پدرم به من
اجازه دهد یا خدا در حق من داورى کند و او بهترین داوران است«80»
پیش پدرتان بازگردید و بگویید اى پدر پسرت دزدى
کرده و ما جز آنچه مىدانیم گواهى نمىدهیم و ما نگهبان غیب نبودیم«81»
و از [مردم] شهرى که در آن بودیم و کاروانى که در
میان آن آمدیم جویا شو و ما قطعا راست مىگوییم«82»
[یعقوب] گفت [چنین نیست] بلکه نفس شما امرى
[نادرست] را براى شما آراسته است پس [صبر من] صبرى نیکوست امید که خدا همه آنان را
به سوى من [باز] آورد که او داناى حکیم است«83»
و از آنان روى گردانید و گفت اى دریغ بر یوسف و در
حالى که اندوه خود را فرو مىخورد چشمانش از اندوه سپید شد«84»
[پسران او] گفتند به خدا سوگند که پیوسته یوسف را
یاد مىکنى تا بیمار شوى یا هلاک گردى«85»
گفت من شکایت غم و اندوه خود را پیش خدا مىبرم و
از [عنایت] خدا چیزى مىدانم که شما نمىدانید«86»
اى پسران من بروید و از یوسف و برادرش جستجو کنید
و از رحمتخدا نومید مباشید زیرا جز گروه کافران کسى از رحمتخدا نومید نمىشود«87»
پس چون [برادران] بر او وارد شدند گفتند اى عزیز
به ما و خانواده ما آسیب رسیده است و سرمایهاى ناچیز آوردهایم بنابراین پیمانه ما
را تمام بده و بر ما تصدق کن که خدا صدقهدهندگان را پاداش مىدهد«88»
گفت آیا دانستید وقتى که نادان بودید با یوسف و
برادرش چه کردید«89»
گفتند آیا تو خود یوسفى گفت [آرى] من یوسفم و این
برادر من است به راستى خدا بر ما منت نهاده است بىگمان هر که تقوا و صبر پیشه کند
خدا پاداش نیکوکاران را تباه نمىکند«90»
گفتند به خدا سوگند که واقعا خدا تو را بر ما
برترى داده است و ما خطاکار بودیم«91»
[یوسف] گفت امروز بر شما سرزنشى نیستخدا شما را
مىآمرزد و او مهربانترین مهربانان است«92»
این پیراهن مرا ببرید و آن را بر چهره پدرم
بیفکنید [تا] بینا شود و همه کسان خود را نزد من آورید«93»
و چون کاروان رهسپار شد پدرشان گفت اگر مرا به
کمخردى نسبت ندهید بوى یوسف را مىشنوم«94»
گفتند به خدا سوگند که تو سخت در گمراهى دیرین خود
هستى«95»
پس چون مژدهرسان آمد آن [پیراهن] را بر چهره او
انداخت پس بینا گردید گفت آیا به شما نگفتم که بىشک من از [عنایت] خدا چیزهایى
مىدانم که شما نمىدانید«96»
گفتند اى پدر براى گناهان ما آمرزش خواه که ما
خطاکار بودیم«97»
گفت به زودى از پروردگارم براى شما آمرزش مىخواهم
که او همانا آمرزنده مهربان است«98»
پس چون بر یوسف وارد شدند پدر و مادر خود را در
کنار خویش گرفت و گفت ان شاء الله با [امن و] امان داخل مصر شوید«99»
و پدر و مادرش را به تخت برنشانید و [همه آنان]
پیش او به سجده درافتادند و [یوسف] گفت اى پدر این است تعبیر خواب پیشین من به
یقین پروردگارم آن را راست گردانید و به من احسان کرد آنگاه که مرا از زندان خارج
ساخت و شما را از بیابان [کنعان به مصر] باز آورد پس از آنکه شیطان میان من و
برادرانم را به هم زد بى گمان پروردگار من نسبت به آنچه بخواهد صاحب لطف است زیرا
که او داناى حکیم است «100»
پروردگارا تو به من دولت دادى و از تعبیر خوابها
به من آموختى اى پدیدآورنده آسمانها و زمین تنها تو در دنیا و آخرت مولاى منى مرا
مسلمان بمیران و مرا به شایستگان ملحق فرما «101»
این [ماجرا] از خبرهاى غیب است که به تو وحى مىکنیم
و تو هنگامى که آنان همداستان شدند و نیرنگ مىکردند نزدشان نبودى «102»
و بیشتر مردم هر چند آرزومند باشى ایمانآورنده
نیستند
سوره یوسف
به نام خداوند رحمتگر مهربان
الف لام راء این است آیات کتاب روشنگر«1»
ما آن را قرآنى عربى نازل کردیم باشد که بیندیشید«2»
ما نیکوترین سرگذشت را به موجب این قرآن که به تو
وحى کردیم بر تو حکایت مىکنیم و تو قطعا پیش از آن از بىخبران بودى«3»
[یاد کن] زمانى را که یوسف به پدرش گفت اى پدر من
[در خواب] یازده ستاره را با خورشید و ماه دیدم دیدم [آنها] براى من سجده مىکنند«4»
[یعقوب] گفت اى پسرک من خوابت را براى
برادرانتحکایت مکن که براى تو نیرنگى مىاندیشند زیرا شیطان براى آدمى دشمنى آشکار
است«5»
و این چنین پروردگارت تو را برمىگزیند و از تعبیر
خوابها به تو مىآموزد و نعمتش را بر تو و بر خاندان یعقوب تمام مىکند همان گونه که
قبلا بر پدران تو ابراهیم و اسحاق تمام کرد در حقیقت پروردگار تو داناى حکیم است«6»
به راستى در [سرگذشت] یوسف و برادرانش براى
پرسندگان عبرتهاست«7»
هنگامى که [برادران او] گفتند یوسف و برادرش نزد
پدرمان از ما که جمعى نیرومند هستیم دوستداشتنىترند قطعا پدر ما در گمراهى آشکارى
است«8»
[یکى گفت] یوسف را بکشید یا او را به سرزمینى
بیندازید تا توجه پدرتان معطوف شما گردد و پس از او مردمى شایسته باشید«9»
گویندهاى از میان آنان گفتیوسف را مکشید اگر کارى
مىکنید او را در نهانخانه چاه بیفکنید تا برخى از مسافران او را برگیرند«10»
گفتند اى پدر تو را چه شده است که ما را بر یوسف
امین نمىدانى در حالى که ما خیرخواه او هستیم«11»
فردا او را با ما بفرست تا [در چمن] بگردد و بازى
کند و ما به خوبى نگهبان او خواهیم بود«12»
گفت اینکه او را بب رید سخت مرا اندوهگین مىکند و
مىترسم از او غافل شوید و گرگ او را بخورد«13»
گفتند اگر گرگ او را بخورد با اینکه ما گروهى
نیرومند هستیم در آن صورت ما قطعا [مردمى] بىمقدار خواهیم بود«14»
پس وقتى او را بردند و همداستان شدند تا او را در
نهانخانه چاه بگذارند [چنین کردند] و به او وحى کردیم که قطعا آنان را از این
کارشان در حالى که نمىدانند با خبر خواهى کرد«15»
و شامگاهان گریان نزد پدر خود [باز] آمدند«16»
گفتند اى پدر ما رفتیم مسابقه دهیم و یوسف را پیش
کالاى خود نهادیم آنگاه گرگ او را خورد ولى تو ما را هر چند راستگو باشیم باور
نمىدارى«17»
و پیراهنش را [آغشته] به خونى دروغین آوردند
[یعقوب] گفت [نه] بلکه ن فس شما کارى [بد] را براى شما آراسته است اینک صبرى نیکو
[براى من بهتر است] و بر آنچه توصیف مىکنید خدا یارىده است«18»
و کاروانى آمد پس آبآور خود را فرستادند و دلوش را
انداخت گفت مژده این یک پسر است و او را چون کالایى پنهان داشتند و خدا به آنچه
مىکردند دانا بود«19»
و او را به بهاى ناچیزى چند درهم فروختند و در آن
بىرغبت بودند«20»
و آن کس که او را از مصر خریده بود به همسرش گفت
نیکش بدار شاید به حال ما سود بخشد یا او را به فرزندى اختیار کنیم و بدین گونه ما
یوسف را در آن سرزمین مکانت بخشیدیم تا به او تاویل خوابها را بیاموزیم و خدا بر
کار خویش چیره است ولى بیشتر مردم نمىدانند«21»
و چون به حد رشد رسید او را حکمت و دانش عطا کردیم
و نیکوکاران را چنین پاداش مىدهیم«22»
و آن [بانو] که وى در خانهاش بود خواست از او کام
گیرد و درها را [پیاپى] چفت کرد و گفت بیا که از آن توام [یوسف] گفت پناه بر خدا
او آقاى من است به من جاى نیکو داده است قطعا ستمکاران رستگار نمىشوند«23»
و در حقیقت [آن زن] آهنگ وى کرد و [یوسف نیز] اگر
برهان پروردگارش را ندیده بود آهنگ او مىکرد چنین [کردیم] تا بدى و زشتکارى را از
او بازگردانیم چرا که او از بندگان مخلص ما بود«24»
و آن دو به سوى در بر یکدیگر سبقت گرفتند و [آن
زن] پیراهن او را از پشت بدرید و در آستانه در آقاى آن زن را یافتند آن گفت کیفر
کسى که قصد بد به خانواده تو کرده چیست جز اینکه زندانى یا [دچار] عذابى دردناک
شود«25»
[یوسف] گفت او از من کام خواست و شاهدى از خانواده
آن زن شهادت داد اگر پیراهن او از جلو چاک خورده زن راست گفته و او از دروغگویان
است«26»
و اگر پیراهن او از پشت دریده شده زن دروغ گفته و
او از راستگویان است«27»
پس چون [شوهرش] دید پیراهن او از پشت چاک خورده
است گفت بىشک این از نیرنگ شما [زنان] است که نیرنگ شما [زنان] بزرگ است«28»
اى یوسف از این [پیشامد] روى بگردان و تو [اى زن]
براى گناه خود آمرزش بخواه که تو از خطاکاران بودهاى«29»
و [دستهاى از] زنان در شهر گفتند زن عزیز از غلام
خود کام خواسته و سختخاطرخواه او شده است به راستى ما او را در گمراهى آشکارى
مىبینیم«30»
پس چون [همسر عزیز] از مکرشان اطلاع یافت نزد آنان
[کسى] فرستاد و محفلى برایشان آماده ساخت و به هر یک از آنان [میوه و] کاردى داد و
[به یوسف] گفت بر آنان درآى پس چون [زنان] او را دیدند وى را بس شگرف یافتند و [از
شدت هیجان] دستهاى خود را بریدند و گفتند منزه استخدا این بشر نیست این جز فرشتهاى
بزرگوار نیست«31»
[زلیخا] گفت این همان است که در باره او سرزنشم
مىکردید آرى من از او کام خواستم و[لى] او خود را نگاه داشت و اگر آنچه را به او
دستور مىدهم نکند قطعا زندانى خواهد شد و حتما از خوارشدگان خواهد گردید«32»
[یوسف] گفت پروردگارا زندان براى من دوستداشتنىتر
است از آنچه مرا به آن مىخوانند و اگر نیرنگ آنان را از من بازنگردانى به سوى آنان
خواهم گرایید و از [جمله] نادانان خواهم شد«33»
پس پروردگارش [دعاى] او را اجابت کرد و نیرنگ آنان
را از او بگردانید آرى او شنواى داناست«34»
آنگاه پس از دیدن آن نشانهها به نظرشان آمد که او
را تا چندى به زندان افکنند«35»
و دو جوان با او به زندان درآمدند [روزى] یکى از
آن دو گفت من خویشتن را [به خواب] دیدم که [انگور براى] شراب مىفشارم و دیگرى گفت
من خود را [به خواب] دیدم که بر روى سرم نان مىبرم و پرندگان از آن مىخورند به ما
از تعبیرش خبر ده که ما تو را از نیکوکاران مىبینیم«36»
گفت غذایى را که روزى شماست براى شما نمىآورند مگر
آنکه من از تعبیر آن به شما خبر مىدهم پیش از آنکه [تعبیر آن] به شما برسد این از
چیزهایى است که پروردگارم به من آموخته است من آیین قومى را که به خدا اعتقاد
ندارند و منکر آخرتند رها کردهام«37»
و آیین پدرانم ابراهیم و اسحاق و یعقوب را پیروى
نمودهام براى ما سزاوار نیست که چیزى را شریک خدا کنیم این از عنایتخدا بر ما و بر
مردم است ولى بیشتر مردم سپاسگزارى نمىکنند«38»
اى دو رفیق زندانیم آیا خدایان پراکنده بهترند یا
خداى یگانه مقتدر«39»
شما به جاى او جز نامهایى [چند] را نمىپرستید که
شما و پدرانتان آنها را نامگذارى کردهاید و خدا دلیلى بر [حقانیت] آنها نازل نکرده
است فرمان جز براى خدا نیست دستور داده که جز او را نپرستید این است دین درست ولى
بیشتر مردم نمىدانند«40»
اى دو رفیق زندانیم اما یکى از شما به آقاى خود
باده مىنوشاند و اما دیگرى به دار آویخته مىشود و پرندگان از [مغز] سرش مىخورند
امرى که شما دو تن از من جویا شدید تحقق یافت«41»
و [یوسف] به آن کس از آن دو که گمان مىکرد خلاص
مىشود گفت مرا نزد آقاى خود به یاد آور و[لى] شیطان یادآورى به آقایش را از یاد او
برد در نتیجه چند سالى در زندان ماند«42»
و پادشاه [مصر] گفت من [در خواب] دیدم هفت گاو فربه
است که هفت [گاو] لاغر آنها را مىخورند و هفتخوشه سبز و [هفتخوشه] خشگیده دیگر اى
سران قوم اگر خواب تعبیر مىکنید در باره خواب من به من نظر دهید«43»
گفتند خوابهایى است پریشان و ما به تعبیر خوابهاى
آشفته دانا نیستیم«44»
و آن کس از آن دو [زندانى] که نجات یافته و پس از
چندى [یوسف را] به خاطر آورده بود گفت مرا به [زندان] بفرستید تا شما را از تعبیر
آن خبر دهم«45»
اى یوسف اى مرد راستگوى در باره [این خواب که] هفت
گاو فربه هفت [گاو] لاغر آنها را مىخورند و هفتخوشه سبز و [هفتخوشه] خشگیده دیگر
به ما نظر ده تا به سوى مردم برگردم شاید آنان [تعبیرش را] بدانند«46»
گفت هفتسال پى در پى مىکارید و آنچه را درویدید جز
اندکى را که مىخورید در خوشهاش واگذارید«47»
آنگاه پس از آن هفتسال سخت مىآید که آنچه را براى
آن [سالها] از پیش نهادهاید جز اندکى را که ذخیره مىکنید همه را خواهند خورد«48»
آنگاه پس از آن سالى فرا مىرسد که به مردم در آن
[سال] باران مىرسد و در آن آب میوه مىگیرند«49»
و پادشاه گفت او را نزد من آورید پس هنگامى که آن
فرستاده نزد وى آمد [یوسف] گفت نزد آقاى خویش برگرد و از او بپرس که حال آن زنانى
که دستهاى خود را بریدند چگونه است زیرا پروردگار من به نیرنگ آنان آگاه است«50»
[پادشاه] گفت وقتى از یوسف کام [مى]خواستید چه
منظور داشتید زنان گفتند منزه ستخدا ما گناهى بر او نمىدانیم همسر عزیز گفت اکنون
حقیقت آشکار شد من [بودم که] از او کام خواستم و بىشک او از راستگویان است«51»
[یوسف گفت] این [درخواست اعاده حیثیت] براى آن بود
که [عزیز] بداند من در نهان به او خیانت نکردم و خدا نیرنگ خائنان را به جایى
نمىرساند«52»
و من نفس خود را تبرئه نمىکنم چرا که نفس قطعا به
بدى امر مىکند مگر کسى را که خدا رحم کند زیرا پروردگار من آمرزنده مهربان است«53»
و پادشاه گفت او را نزد من آورید تا وى را خاص خود
کنم پس چون با او سخن راند گفت تو امروز نزد ما با منزلت و امین هستى«54»
[یوسف] گفت مرا بر خزانههاى این سرزمین بگمار که
من نگهبانى دانا هستم«55»
و بدین گونه یوسف را در سرزمین [مصر] قدرت دادیم
که در آن هر جا که مى خواستسکونت مىکرد هر که را بخواهیم به رحمتخود مىرسانیم و
اجر نیکوکاران را تباه نمىسازیم«56»
و البته اجر آخرت براى کسانى که ایمان آورده و
پرهیزگارى مىنمودند بهتر است«57»
و برادران یوسف آمدند و بر او وارد شدند [او] آنان
را شناخت ولى آنان او را نشناختند«58»
و چون آنان را به خوار و بارشان مجهز کرد گفت
برادر پدرى خود را نزد من آورید مگر نمىبینید که من پیمانه را تمام مىدهم و من
بهترین میزبانانم«59»
پس اگر او را نزد من نیاوردید براى شما نزد من
پیمانهاى نیست و به من نزدیک نشوید«60»
گفتند او را با نیرنگ از پدرش خواهیم خواست و
محققا این کار را خواهیم کرد «61»
سوره نمل
به نام خداوند رحمتگر مهربان
طا سین این است آیات قرآن و [آیات] کتابى روشنگر«1»
که [مایه] هدایت و بشارت براى مؤمنان است«2»
همانان که نماز برپا مىدارند و زکات مىدهند و خود به
آخرت یقین دارند«3»
کسانى که به آخرت ایمان ندارند کردارهایشان را در نظرشان
بیاراستیم [تا همچنان] سرگشته بمانند«4»
آنان کسانىاند که عذاب سخت براى ایشان خواهد بود و در
آخرت خود زیانکارترین [مردم] اند«5»
و حقا تو قرآن را از سوى حکیمى دانا دریافت مىدارى«6»
[یادکن] هنگامى را که موسى به خانواده خود گفت من آتشى
به نظرم رسید به زودى براى شما خبرى از آن خواهم آورد یا شعله آتشى براى شما
مىآورم باشد که خود را گرم کنید«7»
چون نزد آن آمد آوا رسید که خجسته [و مبارک گردید] آنکه
در کنار این آتش و آنکه پیرامون آن است و منزه استخدا پروردگار جهانیان«8»
اى موسى این منم خداى عزیز حکیم«9»
و عصایت را بیفکن پس چون آن را همچون مارى دید که
مىجنبد پشت گردانید و به عقب بازنگشت اى موسى مترس که فرستادگان پیش من نمىترسند«10»
لیکن کسى که ستم کرده سپس بعد از بدى نیکى را جایگزین
[آن] گردانیده [بداند] که من آمرزنده مهربانم«11»
و دستت را در گریبانت کن تا سپید بىعیب بیرون آید
[اینها] از [جمله] نشانههاى نهگانهاى است [که باید] به سوى فرعون و قومش [بب
رى] زیرا که آنان مردمى نافرمانند«12»
و هنگامى که آیات روشنگر ما به سویشان آمد گفتند این سحرى
آشکار است«13»
و با آنکه دلهایشان بدان یقین داشت از روى ظلم و تکبر آن
را انکار کردند پس ببین فرجام فسادگران چگونه بود«14»
و به راستى به داوود و سلیمان دانشى عطا کردیم و آن دو
گفتند ستایش خدایى را که ما را بر بسیارى از بندگان باایمانش برترى داده است«15»
و سلیمان از داوود میراث یافت و گفت اى مردم ما زبان
پرندگان را تعلیم یافتهایم و از هر چیزى به ما داده شده است راستى که این همان
امتیاز آشکار است«16»
و براى سلیمان سپاهیانش از جن و انس و پرندگان جمعآورى
شدند و [براى رژه] دسته دسته گردیدند«17»
تا آنگاه که به وادى مورچگان رسیدند مورچهاى [به زبان
خویش] گفت اى مورچگان به خانههایتان داخل شوید مبادا سلیمان و سپاهیانش ندیده و
ندانسته شما را پایمال کنند«18»
[سلیمان] از گفتار او دهان به خنده گشود و گفت پروردگارا
در دلم افکن تا نعمتى را که به من و پدر و مادرم ارزانى داشتهاى سپاس بگزارم و به
کار شایستهاى که آن را مىپسندى بپردازم و مرا به رحمتخویش در میان بندگان
شایستهات داخل کن«19»
و جویاى [حال] پرندگان شد و گفت مرا چه شده است که هدهد
را نمىبینم یا شاید از غایبان است«20»
قطعا او را به عذابى سخت عذاب مىکنم یا سرش را مىبرم
مگر آنکه دلیلى روشن براى من بیاورد«21»
پس دیرى نپایید که [هدهد آمد و] گفت از چیزى آگاهى یافتم
که از آن آگاهى نیافتهاى و براى تو از سبا گزارشى درست آوردهام«22»
من [آنجا] زنى را یافتم که بر آنها سلطنت مىکرد و از هر
چیزى به او داده شده بود و تختى بزرگ داشت«23»
او و قومش را چنین یافتم که به جاى خدا به خورشید سجده
مىکنند و شیطان اعمالشان را برایشان آراسته و آنان را از راه [راست] باز داشته
بود در نتیجه [به حق] راه نیافته بودند«24»
[آرى شیطان چنین کرده بود] تا براى خدایى که نهان را در
آسمانها و زمین بیرون مىآورد و آنچه را پنهان مىدارید و آنچه را آشکار مىنمایید
مىداند سجده نکنند«25»
خداى یکتا که هیچ خدایى جز او نیست پروردگار عرش بزرگ
است«26»
گفتخواهیم دید آیا راست گفتهاى یا از دروغگویان
بودهاى«27»
این نامه مرا ببر و به سوى آنها بیفکن آنگاه از ایشان
روى برتاب پس ببین چه پاسخ مىدهند«28»
[ملکه سبا] گفت اى سران [کشور] نامهاى ارجمند براى من
آمده است«29»
که از طرف سلیمان است و [مضمون آن] این است به نام
خداوند رحمتگر مهربان «30»
بر من بزرگى مکنید و مرا از در اطاعت درآیید«31»
گفت اى سران [کشور] در کارم به من نظر دهید که بىحضور
شما [تا به حال] کارى را فیصله ندادهام«32»
گفتند ما سخت نیرومند و دلاوریم و[لى] اختیار کار با
توست بنگر چه دستور مىدهى«33»
[ملکه] گفت پادشاهان چون به شهرى درآیند آن را تباه و
عزیزانش را خوار مىگردانند و این گونه مىکنند«34»
و [اینک] من ارمغانى به سویشان مىفرستم و مىنگرم که
فرستادگان [من] با چه چیز بازمىگردند«35»
و چون [فرستاده] نزد سلیمان آمد [سلیمان] گفت آیا مرا به
مالى کمک مىدهید آنچه خدا به من عطا کرده بهتر است از آنچه به شما دادهاست [نه]
بلکه شما به ارمغان خود شادمانى مىنمایید«36»
به سوى آنان بازگرد که قطعا سپاهیانى بر [سر] ایشان
مىآوریم که در برابر آنها تاب ایستادگى نداشته باشند و از آن [دیار] به خوارى و
زبونى بیرونشان مىکنیم«37»
[سپس] گفت اى سران [کشور] کدام یک از شما تخت او را پیش
از آنکه مطیعانه نزد من آیند براى من مىآورد«38»
عفریتى از جن گفت من آن را پیش از آنکه از مجلس خود
برخیزى براى تو مىآورم و بر این [کار] سخت توانا و مورد اعتمادم«39»
کسى که نزد او دانشى از کتاب [الهى] بود گفت من آن را
پیش از آنکه چشم خود را بر هم زنى برایت مىآورم پس چون [سلیمان] آن [تخت] را نزد
خود مستقر دید گفت این از فضل پروردگار من است تا مرا بیازماید که آیا سپاسگزارم
یا ناسپاسى مىکنم و هر کس سپاس گزارد تنها به سود خویش سپاس مىگزارد و هر کس
ناسپاسى کند بىگمان پروردگارم بىنیاز و کریم است«40»
گفت تخت [ملکه] را برایش ناشناس گردانید تا ببینیم آیا
پى مىبرد یا از کسانى است که پى نمىبرند«41»
پس وقتى [ملکه] آمد [بدو] گفته شد آیا تخت تو همین گونه
است گفت گویا این همان است و پیش از این ما آگاه شده و از در اطاعت درآمده بودیم«42»
و [در حقیقت قبلا] آنچه غیر از خدا مىپرستید مانع
[ایمان] او شده بود و او از جمله گروه کافران بود«43»
به او گفته شد وارد ساحت کاخ [پادشاهى] شو و چون آن را
دید برکهاى پنداشت و ساقهایش را نمایان کرد [سلیمان] گفت این کاخى مفروش از
آبگینه است [ملکه] گفت پروردگارا من به خود ستم کردم و [اینک] با سلیمان در برابر
خدا پروردگار جهانیان تسلیم شدم«44»
و به راستى به سوى ثمود برادرشان صالح را فرستادیم که
خدا را بپرستید پس به ناگاه آنان دو دسته متخاصم شدند«45»
[صالح] گفت اى قوم من چرا پیش از [جستن] نیکى شتابزده
خواهان بدى هستید چرا از خدا آمرزش نمىخواهید باشد که مورد رحمت قرار گیرید«46»
گفتند ما به تو و به هر کس که همراه توستشگون بد زدیم
گفتسرنوشتخوب و بدتان پیش خداست بلکه شما مردمى هستید که مورد آزمایش قرار
گرفتهاید«47»
و در آن شهر نه دسته بودند که در آن سرزمین فساد
مىکردند و از در اصلاح درنمىآمدند«48»
[با هم] گفتند با یکدیگر سوگند بخورید که حتما به [صالح]
و کسانش شبیخون مىزنیم سپس به ولى او خواهیم گفت ما در محل قتل کسانش حاضر نبودیم
و ما قطعا راست مىگوییم«49»
و دست به نیرنگ زدند و [ما نیز] دست به نیرنگ زدیم و خبر
نداشتند«50»
پس بنگر که فرجام نیرنگشان چگونه بود ما آنان و قومشان
را همگى هلاک کردیم «51»
و این [هم] خانههاى خالى آنهاست به [سزاى] بیدادى که
کردهاند قطعا در این [کیفر] براى مردمى که مىدانند عبرتى خواهد بود«52»
و کسانى را که ایمان آورده و تقوا پیشه کرده بودند
رهانیدیم«53»
و [یاد کن] لوط را که چون به قوم خود گفت آیا دیده و
دانسته مرتکب عمل ناشایست [لواط] مىشوید«54»
آیا شما به جاى زنان از روى شهوت با مردها در مىآمیزید
[نه] بلکه شما مردمى جهالتپیشهاید«55»
و[لى] پاسخ قومش غیر از این نبود که گفتند خاندان لوط را
از شهرتان بیرون کنید که آنها مردمى هستند که به پاکى تظاهر مىنمایند«56»
پس او و خانوادهاش را نجات دادیم جز زنش را که مقدر
کردیم از باقىماندگان [در خاکستر آتش] باشد«57»
و بارانى [از سجیل] بر ایشان فرو باریدیم و باران
هشداردادهشدگان چه بد بارانى بود«58»
بگو سپاس براى خداست و درود بر آن بندگانش که [آنان را]
برگزیده است آیا خدا بهتر ستیا آنچه [با او] شریک مىگردانند«59»
[آیا آنچه شریک مىپندارند بهتر است] یا آن کس که
آسمانها و زمین را خلق کرد و براى شما آبى از آسمان فرود آورد پس به وسیله آن
باغهاى بهجتانگیز رویانیدیم کار شما نبود که درختانش را برویانید آیا معبودى با
خداست [نه] بلکه آنان قومى منحرفند«60»
[آیا شریکانى که مىپندارند بهتر است] یا آن کس که زمین
را قرارگاهى ساخت و در آن رودها پدید آورد و براى آن کوهها را [مانند لنگر] قرار
داد و میان دو دریا برزخى گذاشت آیا معبودى با خداست [نه] بلکه بیشترشان نمىدانند«61»
یا [کیست] آن کس که درمانده را چون وى را بخواند اجابت
مىکند و گرفتارى را برطرف مىگرداند و شما را جانشینان این زمین قرار مىدهد آیا
معبودى با خداست چه کم پند مىپذیرید«62»
یا آن کس که شما را در تاریکیهاى خشکى و دریا راه
مىنماید و آن کس که بادها[ى باران زا] را پیشاپیش رحمتش بشارتگر مىفرستد آیا
معبودى با خداستخدا برتر [و بزرگتر] است از آنچه [با او] شریک مىگردانند«63»
یا آن کس که خلق را آغاز مىکند و سپس آن را بازمىآورد
و آن کس که از آسمان و زمین به شما روزى مىدهد آیا معبودى با خداست بگو اگر راست
مىگویید برهان خویش را بیاورید«64»
بگو هر که در آسمانها و زمین است جز خدا غیب را
نمىشناسند و نمىدانند کى برانگیخته خواهند شد«65»
[نه] بلکه علم آنان در باره آخرت نارساست [نه] بلکه
ایشان در باره آن تردید دارند [نه] بلکه آنان در مورد آن کوردلند«66»
و کسانى که کفر ورزیدند گفتند آیا وقتى ما و پدرانمان
خاک شدیم آیا حتما [زنده از گور] بیرون آورده مىشویم«67»
در حقیقت این را به ما و پدرانمان قبلا وعده دادهاند
این جز افسانههاى پیشینیان نیست«68»
بگو در زمین بگردید و بنگرید فرجام گنهپیشگان چگونه
بوده است«69»
و بر آنان غم مخور و از آنچه مکر مىکنند تنگدل مباش«70»
و مىگویند اگر راست مىگویید این وعده کى خواهد بود«71»
بگو شاید برخى از آنچه را به شتاب مىخواهید در پى شما
باشد«72»
و راستى پروردگارت بر [این] مردم داراى بخشش است ولى
بیشترشان سپاس نمىدارند«73»
و در حقیقت پروردگار تو آنچه را در سینههایشان نهفته و
آنچه را آشکار مىدارند نیک مىداند«74»
و هیچ پنهانى در آسمان و زمین نیست مگر اینکه در کتابى
روشن [درج] است«75»
بىگمان این قرآن بر فرزندان اسرائیل بیشتر آنچه را که
آنان در بارهاش اختلاف دارند حکایت مىکند«76»
و به راستى که آن رهنمود و رحمتى براى مؤمنان است«77»
در حقیقت پروردگار تو طبق حکم خود میان آنان داورى
مىکند و اوستشکستناپذیر دانا«78»
پس بر خدا توکل کن که تو واقعا بر حق آشکارى«79»
البته تو مردگان را شنوا نمىگردانى و این ندا را به
کران چون پشت بگردانند نمىتوانى بشنوانى«80»
و راهبر کوران [و بازگرداننده] از گمراهىشان نیستى تو
جز کسانى را که به نشانههاى ما ایمان آوردهاند و مسلمانند نمىتوانى بشنوانى«81»
و چون قول [عذاب] بر ایشان واجب گردد جنبندهاى را از
زمین براى آنان بیرون مىآوریم که با ایشان سخن گوید که مردم [چنانکه باید] به
نشانههاى ما یقین نداشتند«82»
و آن روز که از هر امتى گروهى از کسانى را که آیات ما را
تکذیب کردهاند محشور مىگردانیم پس آنان نگاه داشته مىشوند تا همه به هم
بپیوندند«83»
تا چون [همه کافران] بیایند [خدا] مىفرماید آیا
نشانههاى مرا به دروغ گرفتید و حال آنکه از نظر علم بدانها احاطه نداشتید آیا [در
طول حیات] چه مىکردید«84»
و به [کیفر] آنکه ستم کردند حکم [عذاب] بر آنان واجب
گردد در نتیجه ایشان د م برنیارند«85»
آیا ندیدهاند که ما شب را قرار دادهایم تا در آن
بیاسایند و روز را روشنىبخش [گردانیدیم] قطعا در این [امر] براى مردمى که ایمان
مىآورند مایههاى عبرت است«86»
و روزى که در صور دمیده شود پس هر که در آسمانها و هر که
در زمین است به هراس افتد مگر آن کس که خدا بخواهد و جملگى با زبونى رو به سوى او
آورند«87»
و کوهها را مىبینى [و] مىپندارى که آنها بىحرکتند و
حال آنکه آنها ابرآسا در حرکتند [این] صنع خدایى است که هر چیزى را در کمال
استوارى پدید آورده است در حقیقت او به آنچه انجام مىدهید آگاه است«88»
هر کس نیکى به میان آورد پاداشى بهتر از آن خواهد داشت و
آنان از هراس آن روز ایمنند«89»
و هر کس بدى به میان آورد به رو در آتش [دوزخ] سرنگون
شوند آیا جز آنچه مىکردید سزا داده مىشوید«90»
من مامورم که تنها پروردگار این شهر را که آن را مقدس
شمرده و هر چیزى از آن اوست پرستش کنم و مامورم که از مسلمانان باشم«91»
و اینکه قرآن را بخوانم پس هر که راه یابد تنها به سود
خود راه یافته است و هر که گمراه شود بگو من فقط از هشداردهندگانم«92»
و بگو ستایش از آن خداست به زودى آیاتش را به شما نشان
خواهد داد و آن را خواهید شناخت و پروردگار تو از آنچه مىکنید غافل
نیست«93»
سوره واقعه
به نام خداوند رحمتگر مهربان
آن واقعه چون وقوع یابد«1»
[که] در وقوع آن دروغى نیست«2»
پستکننده [و] بالابرنده است«3»
چون زمین با تکان [سختى] لرزانده شود«4»
و کوهها [جمله] ریزه ریزه شوند«5»
و غبارى پراکنده گردند«6»
و شما سه دسته شوید«7»
یاران دست راست کدامند یاران دست راست«8»
و یاران چپ کدامند یاران چپ«9»
و سبقتگیرندگان مقدمند«10»
آنانند همان مقربان [خدا]«11»
در باغستانهاى پر نعمت«12»
گروهى از پیشینیان«13»
و اندکى از متاخران«14»
بر تختهایى جواهرنشان«15»
که روبروى هم بر آنها تکیه دادهاند«16»
بر گردشان پسرانى جاودان [به خدمت] مىگردند«17»
با جامها و آبریزها و پیاله[ها]یى از باده ناب روان«18»
[که] نه از آن دردسر گیرند و نه بىخرد گردند«19»
و میوه از هر چه اختیار کنند«20»
و از گوشت پرنده هر چه بخواهند«21»
و حوران چشمدرشت«22»
مثل لؤلؤ نهان میان صدف«23»
[اینها] پاداشى است براى آنچه مىکردند«24»
در آنجا نه بیهودهاى مىشنوند و نه [سخنى] گناهآلود«25»
سخنى جز سلام و درود نیست«26»
و یاران راستیاران راست کدامند«27»
در [زیر] درختان کنار بىخار«28»
و درختهاى موز که میوهاش خوشه خوشه روى هم چیده است«29»
و سایهاى پایدار«30»
و آبى ریزان«31»
و میوهاى فراوان«32»
نه بریده و نه ممنوع«33»
و همخوابگانى بالا بلند«34»
ما آنان را پدید آوردهایم پدید آوردنى«35»
و ایشان را دوشیزه گردانیدهایم«36»
شوى دوست همسال«37»
براى یاران راست«38»
که گروهى از پیشینیانند«39»
و گروهى از متاخران«40»
و یاران چپ کدامند یاران چپ«41»
در [میان] باد گرم و آب داغ«42»
و سایهاى از دود تار«43»
نه خنک و نه خوش«44»
اینان بودند که پیش از این ناز پروردگان بودند«45»
و بر گناه بزرگ پافشارى مىکردند«46»
و مىگفتند آیا چون مردیم و خاک واستخوان شدیم واقعا
[باز] زنده مىگردیم«47»
یا پدران گذشته ما [نیز]«48»
بگو در حقیقت اولین و آخرین«49»
قطعا همه در موعد روزى معلوم گرد آورده شوند«50»
آنگاه شما اى گمراهان دروغپرداز«51»
قطعا از درختى که از زقوم استخواهید خورد«52»
و از آن شکمهایتان را خواهید آکند«53»
و روى آن از آب جوش مىنوشید«54»
[مانند] نوشیدن اشتران تشنه«55»
این است پذیرایى آنان در روز جزا«56»
ماییم که شما را آفریدهایم پس چرا تصدیق نمىکنید«57»
آیا آنچه را [که به صورت نطفه] فرو مىریزید دیدهاید«58»
آیا شما آن را خلق مىکنید یا ما آفرینندهایم«59»
ماییم که میان شما مرگ را مقدر کردهایم و بر ما سبقت
نتوانید جست«60»
[و مىتوانیم] امثال شما را به جاى شما قرار دهیم و شما
را [به صورت] آنچه نمىدانید پدیدار گردانیم«61»
و قطعا پدیدار شدن نخستین خود را شناختید پس چرا سر عبرت
گرفتن ندارید«62»
آیا آنچه را کشت مىکنید ملاحظه کردهاید«63»
آیا شما آن را [بىیارى ما] زراعت مىکنید یا ماییم که
زراعت مىکنیم«64»
اگر بخواهیم قطعا خاشاکش مىگردانیم پس در افسوس [و
تعجب] مىافتید«65»
[و مىگویید] واقعا ما زیان زدهایم«66»
بلکه ما محروم شدگانیم«67»
آیا آبى را که مىنوشید دیدهاید«68»
آیا شما آن را از [دل] ابر سپید فرود آوردهاید یا ما
فرودآورندهایم«69»
اگر بخواهیم آن را تلخ مىگردانیم پس چرا سپاس نمىدارید«70»
آیا آن آتشى را که برمىافروزید ملاحظه کردهاید«71»
آیا شما [چوب] درخت آن را پدیدار کردهاید یا ما
پدیدآورندهایم«72»
ما آن را [مایه] عبرت و [وسیله] استفاده براى
بیابانگردان قرار دادهایم«73»
پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوى«74»
نه [چنین است که مىپندارید] سوگند به جایگاههاى [ویژه
و فواصل معین] ستارگان«75»
اگر بدانید آن سوگندى سخت بزرگ است«76»
که این [پیام] قطعا قرآنى است ارجمند«77»
در کتابى نهفته«78»
که جز پاکشدگان بر آن دست ندارند«79»
وحیى است از جانب پروردگار جهانیان«80»
آیا شما این سخن را سبک [و سست] مىگیرید«81»
و تنها نصیب خود را در تکذیب [آن] قرار مىدهید«82»
پس چرا آنگاه که [جان شما] به گلو مىرسد«83»
و در آن هنگام خود نظاره گرید«84»
و ما به آن [محتضر] از شما نزدیکتریم ولى نمىبینید«85»
پس چرا اگر شما بىجزا مىمانید [و حساب و کتابى در کار
نیست]«86»
اگر راست مىگویید [روح] را برنمىگردانید«87»
و اما اگر [او] از مقربان باشد«88»
[در] آسایش و راحت و بهشت پر نعمت [خواهد بود]«89»
و اما اگر از یاران راست باشد«90»
از یاران راست بر تو سلام باد«91»
و اما اگر از دروغزنان گمراه است«92»
پس با آبى جوشان پذیرایى خواهد شد«93»
و [فرجامش] درافتادن به جهنم است«94»
این است همان حقیقت راست [و] یقین«95»
پس به نام پروردگار بزرگ خود تسبیح گوى«96»
سوره مایده
بدانید که خدا
سختکیفر است و [بدانید] که خدا آمرزنده مهربان است«98»
بر پیامبر [خدا وظیفهاى] جز ابلاغ [رسالت] نیست و
خداوند آنچه را آشکار و آنچه را پوشیده مىدارید مىداند«99»
بگو پلید و پاک یکسان نیستند هر چند کثرت پلید[ها]
تو را به شگفت آورد پس اى خردمندان از خدا پروا کنید باشد که رستگار شوید «100»
اى کسانى که ایمان آوردهاید از چیزهایى که اگر
براى شما آشکار گردد شما را اندوهناک مىکند مپرسید و اگر هنگامى که قرآن نازل
مىشود در باره آنها سؤال کنید براى شما روشن مىشود خدا از آن [پرسشهاى بیجا]
گذشت و خداوند آمرزنده بردبار است «101»
گروهى پیش از شما [نیز] از این [گونه] پرسشها
کردند آنگاه به سبب آن کافر شدند «102»
خدا [چیزهاى ممنوعى از قبیل] بحیره و سائبه و
وصیله و حام قرار نداده است ولى کسانى که کفر ورزیدند بر خدا دروغ مىبندند و
بیشترشان تعقل نمىکنند «103»
و چون به آنان گفته شود به سوى آنچه خدا نازل کرده
و به سوى پیامبر[ش] بیایید مىگویند آنچه پدران خود را بر آن یافتهایم ما را بس
است آیا هر چند پدرانشان چیزى نمىدانسته و هدایت نیافته بودند «104»
اى کسانى که ایمان آوردهاید به خودتان بپردازید
هر گاه شما هدایتیافتید آن کس که گمراه شده است به شما زیانى نمىرساند بازگشت
همه شما به سوى خداست پس شما را از آنچه انجام مىدادید آگاه خواهد کرد «105»
اى کسانى که ایمان آوردهاید هنگامى که یکى از شما
را [نشانههاى] مرگ دررسید باید از میان خود دو عادل را در موقع وصیت به شهادت
میان خود فرا خوانید یا اگر در سفر بودید و مصیبت مرگ شما را فرا رسید [و شاهد
مسلمان نبود] دو تن از غیر [همکیشان] خود را [به شهادت بطلبید] و اگر [در صداقت
آنان] شک کردید پس از نماز آن دو را نگاه مىدارید پس به خدا سوگند یاد مىکنند که
ما این [حق] را به هیچ قیمتى نمىفروشیم هر چند [پاى] خویشاوند [در کار] باشد و
شهادت الهى را کتمان نمىکنیم که [اگر کتمان حق کنیم] در این صورت از گناهکاران
خواهیم بود «106»
و اگر معلوم شد که آن دو دستخوش گناه شدهاند دو
تن دیگر از کسانى که بر آنان ستم رفته است و هر دو [به میت] نزدیکترند به جاى آن
دو [شاهد قبلى] قیام کنند پس به خدا سوگند یاد مىکنند که گواهى ما قطعا از گواهى
آن دو درستتر است و [از حق] تجاوز نکردهایم چرا که [اگر چنین کنیم] از ستمکاران
خواهیم بود «107»
این [روش] براى اینکه شهادت را به صورت درست ادا
کنند یا بترسند که بعد از سوگندخوردنشان سوگندهایى [به وارثان میت] برگردانده شود
[به صواب] نزدیکتر است و از خدا پروا دارید و [این پندها را] بشنوید و خدا گروه
فاسقان را هدایت نمىکند «108»
[یاد کن] روزى را که خدا پیامبران را گرد مىآورد
پس مىفرماید چه پاسخى به شما داده شد مىگویند ما را هیچ دانشى نیست تویى که
داناى رازهاى نهانى «109»
[یاد کن] هنگامى را که خدا فرمود اى عیسى پسر مریم
نعمت مرا بر خود و بر مادرت به یاد آور آنگاه که تو را به روحالقدس تایید کردم که
در گهواره [به اعجاز] و در میانسالى [به وحى] با مردم سخن گفتى و آنگاه که تو را
کتاب و حکمت و تورات و انجیل آموختم و آنگاه که به اذن من از گل [چیزى] به شکل
پرنده مىساختى پس در آن مىدمیدى و به اذن من پرندهاى مىشد و کور مادرزاد و پیس
را به اذن من شفا مىدادى و آنگاه که مردگان را به اذن من [زنده از قبر] بیرون
مىآوردى و آنگاه که [آسیب] بنىاسرائیل را هنگامى که براى آنان حجتهاى آشکار
آورده بودى از تو باز داشتم پس کسانى از آنان که کافر شده بودند گفتند این[ها
چیزى] جز افسونى آشکار نیست «110»
و [یاد کن] هنگامى را که به حواریون وحى کردم که
به من و فرستادهام ایمان آورید گفتند ایمان آوردیم و گواه باش که ما مسلمانیم «111»
و [یاد کن] هنگامى را که حواریون گفتند اى عیسى
پسر مریم آیا پروردگارت مىتواند از آسمان خوانى براى ما فرود آورد [عیسى] گفت اگر
ایمان دارید از خدا پروا دارید «112»
گفتند مىخواهیم از آن بخوریم و دلهاى ما آرامش
یابد و بدانیم که به ما راست گفتهاى و بر آن از گواهان باشیم «113»
عیسى پسر مریم گفت بار الها پروردگارا از آسمان
خوانى بر ما فرو فرست تا عیدى براى اول و آخر ما باشد و نشانهاى از جانب تو و ما
را روزى ده که تو بهترین روزىدهندگانى«114»
خدا فرمود من آن را بر شما فرو خواهم فرستاد و[لى]
هر کس از شما پس از آن انکار ورزد وى را [چنان] عذابى کنم که هیچ یک از جهانیان را
[آن چنان] عذاب نکرده باشم «115»
و [یاد کن] هنگامى را که خدا فرمود اى عیسى پسر
مریم آیا تو به مردم گفتى من و مادرم را همچون دو خدا به جاى خداوند بپرستید گفت
منزهى تو مرا نزیبد که [در باره خویشتن] چیزى را که حق من نیست بگویم اگر آن را
گفته بودم قطعا آن را مىدانستى آنچه در نفس من است تو مىدانى و آنچه در ذات توست
من نمىدانم چرا که تو خود داناى رازهاى نهانى «116»
جز آنچه مرا بدان فرمان دادى [چیزى] به آنان نگفتم
[گفتهام] که خدا پروردگار من و پروردگار خود را عبادت کنید و تا وقتى در میانشان
بودم بر آنان گواه بودم پس چون روح مرا گرفتى تو خود بر آنان نگهبان بودى و تو بر
هر چیز گواهى «117»
اگر عذابشان کنى آنان بندگان تواند و اگر بر ایشان
ببخشایى تو خود توانا و حکیمى «118»
خدا فرمود این روزى است که راستگویان را راستىشان
سود بخشد براى آنان باغهایى است که از زیر [درختان] آن نهرها روان است همیشه در آن
جاودانند خدا از آنان خشنود است و آنان [نیز] از او خشنودند این است رستگارى بزرگ «119»
فرمانروایى آسمانها و زمین و آنچه در آنهاست از آن
خداست و او بر هر چیزى تواناست «120»
