✼ ҉ حسام الـבین شـ؋ـیعیان ҉ ✼
✐✎✐ وبلاگ رسمے و شخصے حسام الـבین شـ؋ـیعیان ✐✎✐✼ ҉ حسام الـבین شـ؋ـیعیان ҉ ✼
✐✎✐ وبلاگ رسمے و شخصے حسام الـבین شـ؋ـیعیان ✐✎✐سوره سبأ
به نام خداوند رحمتگر مهربان
سپاس خدایى را که آنچه در آسمانها و آنچه در زمین
است از آن اوست و در آخرت [نیز] سپاس از آن اوست و هم اوستسنجیدهکار آگاه«1»
آنچه در زمین فرو مىرود و آنچه از آن بر مىآید و
آنچه از آسمان فرو مىشود و آنچه در آن بالا مىرود [همه را] مىداند و اوست
مهربان آمرزنده«2»
و کسانى که کافر شدند گفتند رستاخیز براى ما
نخواهد آمد بگو چرا سوگند به پروردگارم که حتما براى شما خواهد آمد [همان] داناى
نهان[ها] که هموزن ذرهاى نه در آسمانها و نه در زمین از وى پوشیده نیست و نه
کوچکتر از آن و نه بزرگتر از آن است مگر اینکه در کتابى روشن [درج شده] است«3»
تا کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته
کردهاند به پاداش رساند آنانند که آمرزش و روزى خوش برایشان خواهد بود«4»
و کسانى که در [ابطال] آیات ما کوشش مىورزند که
ما را درمانده کنند برایشان عذابى از بلایى دردناک باشد«5»
و کسانى که از دانش بهره یافتهاند مىدانند که
آنچه از جانب پروردگارت به سوى تو نازل شده حق است و به راه آن عزیز ستوده[صفات]
راهبرى مىکند«6»
و کسانى که کفر ورزیدند گفتند آیا مردى را به شما
نشان دهیم که شما را خبر مىدهد که چون کاملا متلاشى شدید [باز] قطعا در آفرینشى
جدید خواهید بود«7»
آیا [این مرد] بر خدا دروغى بسته یا جنونى در اوست
[نه] بلکه آنان که به آخرت ایمان ندارند در عذاب و گمراهى دور و درازند«8»
آیا به آنچه از آسمان و زمین در دسترسشان و
پشتسرشان است ننگریستهاند اگر بخواهیم آنان را در زمین فرو مىبریم یا
پارهسنگهایى از آسمان بر سرشان مىافکنیم قطعا در این [تهدید] براى هر بنده
توبهکارى عبرت است«9»
و به راستى داوود را از جانب خویش مزیتى عطا کردیم
[و گفتیم] اى کوهها با او [در تسبیح خدا] همصدا شوید و اى پرندگان [هماهنگى کنید]
و آهن را براى او نرم گردانیدیم«10»
[که] زرههاى فراخ بساز و حلقهها را درست
اندازهگیرى کن و کار شایسته کنید زیرا من به آنچه انجام مىدهید بینایم«11»
و باد را براى سلیمان [رام کردیم] که رفتن آن
بامداد یک ماه و آمدنش شبانگاه یک ماه [راه] بود و معدن مس را براى او ذوب [و
روان] گردانیدیم و برخى از جن به فرمان پروردگارشان پیش او کار مىکردند و هر کس
از آنها از دستور ما سر برمىتافت از عذاب سوزان به او مىچشانیدیم«12»
[آن متخصصان] براى او هر چه مىخواست از
نمازخانهها و مجسمهها و ظروف بزرگ مانند حوضچهها و دیگهاى چسبیده به زمین
مىساختند اى خاندان داوود شکرگزار باشید و از بندگان من اندکى سپاسگزارند«13»
پس چون مرگ را بر او مقرر داشتیم جز جنبندهاى
خاکى [=موریانه] که عصاى او را [به تدریج] مىخورد [آدمیان را] از مرگ او آگاه
نگردانید پس چون [سلیمان] فرو افتاد براى جنیان روشن گردید که اگر غیب مىدانستند
در آن عذاب خفتآور [باقى] نمىماندند«14»
قطعا براى [مردم] سبا در محل سکونتشان نشانه
[رحمتى] بود دو باغستان از راست و چپ [به آنان گفتیم] از روزى پروردگارتان بخورید
و او را شکر کنید شهرى استخوش و خدایى آمرزنده«15»
پس روى گردانیدند و بر آن سیل [سد] ع رم را روانه
کردیم و دو باغستان آنها را به دو باغ که میوههاى تلخ و شورهگز و نوعى از کنار
تنک داشت تبدیل کردیم«16»
این [عقوبت] را به [سزاى] آنکه کفران کردند به
آنان جزا دادیم و آیا جز ناسپاس را به مجازات مىرسانیم«17»
و میان آنان و میان آبادانیهایى که در آنها برکت
نهاده بودیم شهرهاى متصل به هم قرار داده بودیم و در میان آنها مسافت را به اندازه
مقرر داشته بودیم در این [راه]ها شبان و روزان آسودهخاطر بگردید«18»
تا گفتند پروردگارا میان [منزلهاى] سفرهایمان
فاصله انداز و بر خویشتن ستم کردند پس آنها را [براى آیندگان موضوع] حکایتها
گردانیدیم و سخت تارومارشان کردیم قطعا در این [ماجرا] براى هر شکیباى سپاسگزارى
عبرتهاست«19»
و قطعا شیطان گمان خود را در مورد آنها راستیافت
و جز گروهى از مؤمنان [بقیه] از او پیروى کردند«20»
و [شیطان] را بر آنان تسلطى نبود جز آنکه کسى را
که به آخرت ایمان دارد از کسى که در باره آن در تردید است باز شناسیم و پروردگار
تو بر هر چیزى نگاهبان است«21»
بگو کسانى را که جز خدا [معبود خود] پنداشتهاید
بخوانید هموزن ذرهاى نه در آسمانها و نه در زمین مالک نیستند و در آن دو شرکتى
ندارند و براى وى از میان آنان هیچ پشتیبانى نیست«22»
و شفاعتگرى در پیشگاه او سود نمىبخشد مگر براى آن
کس که به وى اجازه دهد تا چون هراس از دلهایشان برطرف شود مىگویند پروردگارتان چه
فرمود مى گویند حقیقت و هموست بلندمرتبه و بزرگ«23»
بگو کیست که شما را از آسمانها و زمین روزى مىدهد
بگو خدا و در حقیقتیا ما یا شما بر هدایتیا گمراهى آشکاریم«24»
بگو [شما] از آنچه ما مرتکب شدهایم بازخواست
نخواهید شد و [ما نیز] از آنچه شما انجام مىدهید بازخواست نخواهیم شد«25»
بگو پروردگارمان ما و شما را جمع خواهد کرد سپس
میان ما به حق داورى مى کند و اوست داور دانا«26»
بگو کسانى را که [به عنوان] شریک به او ملحق
گردانیدهاید به من نشان دهید چنین نیست بلکه اوستخداى عزیز حکیم«27»
و ما تو را جز [به سمت] بشارتگر و هشداردهنده براى
تمام مردم نفرستادیم لیکن بیشتر مردم نمىدانند«28»
و مىگویند اگر راست مىگویید این وعده چه وقت است«29»
بگو میعاد شما روزى است که نه ساعتى از آن پس
توانید رفت و نه پیشى توانید جست«30»
و کسانى که کافر شدند گفتند نه به این قرآن و نه
به آن [توراتى] که پیش از آن است هرگز ایمان نخواهیم آورد و اى کاش بیدادگران را
هنگامى که در پیشگاه پروردگارشان ازداشتشدهاند مىدیدى [که چگونه] برخى از آنان
با برخى [دیگر جدل و] گفتگو مىکنند کسانى که زیردست بودند به کسانى که [ریاست و]
برترى داشتند مىگویند اگر شما نبودید قطعا ما مؤمن بودیم«31»
کسانى که [ریاست و] برترى داشتند به کسانى که
زیردست بودند مىگویند مگر ما بودیم که شما را از هدایت پس از آنکه به سوى شما آمد
بازداشتیم [نه] بلکه خودتان گناهکار بودید«32»
و کسانى که زیردست بودند به کسانى که [ریاست و]
برترى داشتند مىگویند [نه] بلکه نیرنگ شب و روز [شما بود] آنگاه که ما را وادار
مىکردید که به خدا کافر شویم و براى او همتایانى قرار دهیم و هنگامى که عذاب را
ببینند پشیمانى خود را آشکار کنند و در گردنهاى کسانى که کافر شدهاند غلها
مىنهیم آیا جز به سزاى آنچه انجام مىدادند مىرسند«33»
و [ما] در هیچ شهرى هشداردهندهاى نفرستادیم جز
آنکه خوشگذرانان آنها گفتند ما به آنچه شما بدان فرستاده شدهاید کافریم«34»
و گفتند ما دارایى و فرزندانمان از همه بیشتر است
و ما عذاب نخواهیم شد«35»
بگو پروردگار من است که روزى را براى هر کس که
بخواهد گشاده یا تنگ مى گرداند لیکن بیشتر مردم نمىدانند«36»
و اموال و فرزندانتان چیزى نیست که شما را به
پیشگاه ما نزدیک گرداند مگر کسانى که ایمان آورده و کار شایسته کرده باشند پس براى
آنان دو برابر آنچه انجام دادهاند پاداش است و آنها در غرفهها[ى بهشتى] آسوده
خاطر خواهند بود«37»
و کسانى که در [ابطال] آیات ما مىکوشند که [ما را
به خیال خود] درمانده کنند آنانند که در عذاب احضار مىشوند«38»
بگو در حقیقت پروردگار من است که روزى را براى هر
کس از بندگانش که بخواهد گشاده یا براى او تنگ مىگرداند و هر چه را انفاق کردید
عوضش را او مىدهد و او بهترین روزى دهندگان است«39»
و [یاد کن] روزى را که همه آنان را محشور مىکند
آنگاه به فرشتگان مىفرماید آیا اینها بودند که شما را مىپرستیدند«40»
مىگویند منزهى تو سرپرست ما تویى نه آنها بلکه
جنیان را مىپرستیدند بیشترشان به آنها اعتقاد داشتند«41»
اکنون براى یکدیگر سود و زیانى ندارید و به کسانى
که ستم کردهاند مىگوییم بچشید عذاب آتشى را که آن را دروغ مىشمردید«42»
و چون آیات تابناک ما بر آنان خوانده مىشود
مىگویند این جز مردى نیست که مىخواهد شما را از آنچه پدرانتان مىپرستیدند باز
دارد و [نیز] مىگویند این جز دروغى بربافته نیست و کسانى که به حق چون به سویشان
آمد کافر شدند مىگویند این جز افسونى آشکار نیست«43»
و ما کتابهایى به آنان نداده بودیم که آن را
بخوانند و پیش از تو هشداردهندهاى به سویشان نفرستاده بودیم«44»
و کسانى که پیش از اینان بودند [نیز] تکذیب کردند
در حالى که اینان به دهیک آنچه بدیشان داده بودیم نرسیدهاند [آرى] فرستادگان مرا
دروغ شمردند پس چگونه بود کیفر من«45»
بگو من فقط به شما یک اندرز مىدهم که دو دو و به
تنهایى براى خدا به پا خیزید سپس بیندیشید که رفیق شما هیچ گونه دیوانگى ندارد او
شما را از عذاب سختى که در پیش است جز هشداردهندهاى [بیش] نیست«46»
بگو هر مزدى که از شما خواستم آن از خودتان مزد من
جز بر خدا نیست و او بر هر چیزى گواه است«47»
بگو بىگمان پروردگارم حقیقت را القا مىکند
[اوست] داناى نهانها«48»
بگو حق آمد و [دیگر] باطل از سر نمىگیرد و برنمىگردد«49»
بگو اگر گمراه شوم فقط به زیان خود گمراه شدهام و
اگر هدایتیابم [این از برکت] چیزى است که پروردگارم به سویم وحى مىکند که
اوستشنواى نزدیک«50»
و اى کاش مىدیدى هنگامى را که [کافران]
وحشتزدهاند [آنجا که راه] گریزى نمانده است و از جایى نزدیک گرفتار آمدهاند«51»
و مىگویند به او ایمان آوردیم و چگونه از جایى
[چنین] دور دستیافتن [به ایمان] براى آنان میسر است«52»
و حال آنکه پیش از این منکر او شدند و از جایى دور
به نادیده [تیر تهمت] مىافکندند«53»
و میان آنان و میان آنچه [به آرزو] مىخواستند حایلى
قرار مىگیرد همان گونه که از دیرباز با امثال ایشان چنین رفت زیرا آنها [نیز] در
دودلى سختى بودند
سوره ص
به نام خداوند رحمتگر مهربان
صاد سوگند به قرآن پراندرز«1»
آرى آنان که کفر ورزیدند در سرکشى و ستیزهاند«2»
چه بسیار نسلها که پیش از ایشان هلاک کردیم که [ما را]
به فریاد خواندند و[لى] دیگر مجال گریز نبود«3»
و از اینکه هشداردهندهاى از خودشان برایشان آمده
درشگفتند و کافران مى گویند این ساحرى شیاد است«4»
آیا خدایان [متعدد] را خداى واحدى قرار داده این واقعا
چیز عجیبى است«5»
و بزرگانشان روان شدند [و گفتند] بروید و بر خدایان خود
ایستادگى نمایید که این امر قطعا هدف [ما]ست«6»
[از طرفى] این [مطلب] را در آیین اخیر [عیسوى هم]
نشنیدهایم این [ادعا] جز دروغبافى نیست«7»
آیا از میان ما قرآن بر او نازل شده است [نه] بلکه آنان
در باره قرآن من دودلند [نه] بلکه هنوز عذاب [مرا] نچشیدهاند«8»
آیا گنجینههاى رحمت پروردگار ارجمند بسیار بخشنده تو
نزد ایشان است«9»
آیا فرمانروایى آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است از
آن ایشان است [اگر چنین است] پس [با چنگ زدن] در آن اسباب به بالا روند«10»
این سپاهک دستههاى دشمن در آنجا [=ب در] در هم
شکستنىاند«11»
پیش از ایشان قوم نوح و عاد و فرعون صاحب [عمارت و]
خرگاهها تکذیب کردند«12»
و ثمود و قوم لوط و اصحاب ایکه [نیز به تکذیب پرداختند]
آنها دستههاى مخالف بودند«13»
هیچ کدام نبودند که پیامبران [ما] را تکذیب نکنند پس
عقوبت [من بر آنان] سزاوار آمد«14»
و اینان جز یک فریاد را انتظار نمىب رند که هیچ [مجال]
سر خاراندنى در آن نیست«15»
و گفتند پروردگارا پیش از [رسیدن] روز حساب بهره ما را
[از عذاب] به شتاب به ما بده«16»
بر آنچه مىگویند صبر کن و داوود بنده ما را که داراى
امکانات [متعدد] بود به یاد آور آرى او بسیار بازگشتکننده [به سوى خدا] بود«17»
ما کوهها را با او مسخر ساختیم [که] شامگاهان و بامدادان
خداوند را نیایش مىکردند«18»
و پرندگان را از هر سو [بر او] گرد [آوردیم] همگى [به
نواى دلنوازش] به سوى او بازگشتکننده [و خدا را ستایشگر] بودند«19»
و پادشاهیش را استوار کردیم و او را حکمت و کلام
فیصلهدهنده عطا کردیم«20»
و آیا خبر دادخواهان چون از نمازخانه [او] بالا رفتند به
تو رسید«21»
وقتى [به طور ناگهانى] بر داوود درآمدند و او از آنان به
هراس افتاد گفتند مترس [ما] دو مدعى [هستیم] که یکى از ما بر دیگرى تجاوز کرده پس
میان ما به حق داورى کن و از حق دور مشو و ما را به راه راست راهبر باش«22»
این [شخص] برادر من است او را نود و نه میش و مرا یک میش
است و مىگوید آن را به من بسپار و در سخنورى بر من غالب آمده است«23»
[داوود] گفت قطعا او در مطالبه میش تو [اضافه] بر
میشهاى خودش بر تو ستم کرده و در حقیقت بسیارى از شریکان به همدیگر ستم روا
مىدارند به استثناى کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کردهاند و اینها بس
اندکند و داوود دانست که ما او را آزمایش کردهایم پس از پروردگارش آمرزش خواست و
به رو درافتاد و توبه کرد«24»
و بر او این [ماجرا] را بخشودیم و در حقیقت براى او پیش
ما تقرب و فرجامى خوش خواهد بود«25»
اى داوود ما تو را در زمین خلیفه [و جانشین] گردانیدیم
پس میان مردم به حق داورى کن و زنهار از هوس پیروى مکن که تو را از راه خدا به در
کند در حقیقت کسانى که از راه خدا به در مىروند به [سزاى] آنکه روز حساب را
فراموش کردهاند عذابى سختخواهند داشت«26»
و آسمان و زمین و آنچه را که میان این دو است به باطل
نیافریدیم این گمان کسانى است که کافر شده [و حقپوشى کرده]اند پس واى از آتش بر
کسانى که کافر شدهاند«27»
یا [مگر] کسانى را که گرویده و کارهاى شایسته کردهاند
چون مفسدان در زمین مىگردانیم یا پرهیزگاران را چون پلیدکاران قرار مىدهیم«28»
[این] کتابى مبارک است که آن را به سوى تو نازل کردهایم
تا در [باره] آیات آن بیندیشند و خردمندان پند گیرند«29»
و سلیمان را به داوود بخشیدیم چه نیکو بندهاى به راستى
او توبهکار [و ستایشگر] بود«30»
هنگامى که [طرف] غروب اسبهاى اصیل را بر او عرضه کردند«31»
[سلیمان] گفت واقعا من دوستى اسبان را بر یاد پروردگارم
ترجیح دادم تا [هنگام نماز گذشت و خورشید] در پس حجاب ظلمتشد«32»
[گفت اسبها] را نزد من باز آورید پس شروع کرد به دست
کشیدن بر ساقها و گردن آنها [و سرانجام وقف کردن آنها در راه خدا]«33»
و قطعا سلیمان را آزمودیم و بر تخت او جسدى بیفکندیم پس
به توبه باز آمد«34»
گفت پروردگارا مرا ببخش و ملکى به من ارزانى دار که هیچ
کس را پس از من سزاوار نباشد در حقیقت تویى که خود بسیار بخشندهاى«35»
پس باد را در اختیار او قرار دادیم که هر جا تصمیم
مىگرفت به فرمان او نرم روان مىشد«36»
و شیطانها را [از] بنا و غواص«37»
تا [وحشیان] دیگر را که جفت جفت با زنجیرها به هم بسته
بودند [تحت فرمانش درآوردیم]«38»
[گفتیم] این بخشش ماست [آن را] بىشمار ببخش یا نگاه دار«39»
و قطعا براى او در پیشگاه ما تقرب و فرجام نیکوست«40»
و بنده ما ایوب را به یاد آور آنگاه که پروردگارش را ندا
داد که شیطان مرا به رنج و عذاب مبتلا کرد«41»
[به او گفتیم] با پاى خود [به زمین] بکوب اینک این
چشمهسارى استسرد و آشامیدنى«42»
و [مجددا] کسانش را و نظایر آنها را همراه آنها به او
بخشیدیم تا رحمتى از جانب ما و عبرتى براى خردمندان باشد«43»
[و به او گفتیم] یک بسته ترکه به دستت برگیر و [همسرت
را] با آن بزن و سوگند مشکن ما او را شکیبا یافتیم چه نیکوبندهاى به راستى او
توبهکار بود«44»
و بندگان ما ابراهیم و اسحاق و یعقوب را که نیرومند و
دیدهور بودند به یادآور«45»
ما آنان را با موهبت ویژهاى که یادآورى آن سراى بود
خالص گردانیدیم«46»
و آنان در پیشگاه ما جدا از برگزیدگان نیکانند«47»
و اسماعیل و یسع و ذوالکفل را به یاد آور [که] همه از
نیکانند«48»
این یادکردى است و قطعا براى پرهیزگاران فرجامى نیک است«49»
باغهاى همیشگى در حالى که درهاى [آنها] برایشان
گشودهاست«50»
در آنجا تکیه مىزنند [و] میوههاى فراوان و نوشیدنى در
آنجا طلب مىکنند «51»
و نزدشان [دلبران] فروهشتهنگاه همسال است«52»
این است آنچه براى روز حساب به شما وعده داده مىشد«53»
[مىگویند] در حقیقت این روزى ماست و آن را پایانى نیست«54»
این است [حال بهشتیان] و [اما] براى طغیانگران واقعا بد
فرجامى است«55»
به جهنم درمىآیند و چه بد آرامگاهى است«56»
این جوشاب و چرکاب است باید آن را بچشند«57»
و از همین گونه انواع دیگر [عذابها]«58»
اینها گروهىاند که با شما به اجبار [در آتش] درمىآیند
بدا به حال آنها زیرا آنان داخل آتش مىشوند«59»
[به رؤساى خود] مىگویند بلکه بر خود شما خوش مباد این
[عذاب] را شما خود براى ما از پیش فراهم آوردید و چه بد قرارگاهى است«60»
مىگویند پروردگارا هر کس این [عذاب] را از پیش براى ما
فراهم آورده عذاب او را در آتش دو چندان کن«61»
و مىگویند ما را چه شده است که مردانى را که ما آنان را
از [زمره] اشرار مىشمردیم نمىبینیم«62»
آیا آنان را [در دنیا] به ریشخند مىگرفتیم یا چشمها[ى
ما] بر آنها نمىافتد«63»
این مجادله اهل آتش قطعا راست است«64»
بگو من فقط هشداردهندهاى هستم و جز خداى یگانه قهار
معبودى دیگر نیست«65»
پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است همان
شکستناپذیر آمرزنده«66»
بگو این خبرى بزرگ است«67»
[که] شما از آن روى برمىتابید«68»
مرا در باره ملاء اعلى هیچ دانشى نبود آنگاه که مجادله
مىکردند«69»
به من هیچ [چیز] وحى نمىشود جز اینکه من هشداردهندهاى
آشکارم«70»
آنگاه که پروردگارت به فرشتگان گفت من بشرى را از گل
خواهم آفرید«71»
پس چون او را [کاملا] درست کردم و از روح خویش در آن
دمیدم سجدهکنان براى او [به خاک] بیفتید«72»
پس همه فرشتگان یکسره سجده کردند«73»
مگر ابلیس [که] تکبر نمود و از کافران شد«74»
فرمود اى ابلیس چه چیز تو را مانع شد که براى چیزى که به
دستان قدرت خویش خلق کردم سجده آورى آیا تکبر نمودى یا از [جمله] برترىجویانى«75»
گفت من از او بهترم مرا از آتش آفریدهاى و او را از گل
آفریدهاى«76»
فرمود پس از آن [مقام] بیرون شو که تو راندهاى«77»
و تا روز جزا لعنت من بر تو باد«78»
گفت پروردگارا پس مرا تا روزى که برانگیخته مىشوند مهلت
ده«79»
فرمود در حقیقت تو از مهلتیافتگانى«80»
تا روز معین معلوم«81»
[شیطان] گفت پس به عزت تو سوگند که همگى را جدا از راه
به در مىبرم«82»
مگر آن بندگان پاکدل تو را«83»
فرمود حق [از من] است و حق را مىگویم«84»
هرآینه جهنم را از تو و از هر کس از آنان که تو را پیروى
کند از همگىشان خواهم انباشت«85»
بگو مزدى بر این [رسالت] از شما طلب نمىکنم و من از
کسانى نیستم که چیزى از خود بسازم و به خدا نسبت دهم«86»
این [قرآن] جز پندى براى جهانیان نیست«87»
و قطعا پس از چندى خبر آن را خواهید دانست«88»
سوره عنکبوت
به نام خداوند رحمتگر مهربان
الف
لام میم«1»
آیا مردم پنداشتند که تا گفتند ایمان آوردیم رها مىشوند
و مورد آزمایش قرار نمىگیرند«2»
و به یقین کسانى را که پیش از اینان بودند آزمودیم تا
خدا آنان را که راست گفتهاند معلوم دارد و دروغگویان را [نیز] معلوم دارد«3»
آیا کسانى که کارهاى بد مىکنند مىپندارند که بر ما
پیشى خواهند جست چه بد داورى مىکنند«4»
کسى که به دیدار خدا امید دارد [بداند که] ا ج ل [او از
سوى] خدا آمدنى است و وستشنواى دانا«5»
و هر که بکوشد تنها براى خود مىکوشد زیرا خدا از
جهانیان سخت بىنیاز است«6»
و کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کردهاند قطعا
گناهانشان را از آنان مى زداییم و بهتر از آنچه مىکردند پاداششان مىدهیم«7»
و به انسان سفارش کردیم که به پدر و مادر خود نیکى کند
و[لى] اگر آنها با تو درکوشند تا چیزى را که بدان علم ندارى با من شریک گردانى از
ایشان اطاعت مکن سرانجامتان به سوى من است و شما را از [حقیقت] آنچه انجام
مىدادید باخبر خواهم کرد«8»
و کسانى که گرویده و کارهاى شایسته کردهاند البته آنان
را در زمره شایستگان درمىآوریم«9»
و از میان مردم کسانىاند که مىگویند به خدا ایمان
آوردهایم و چون در [راه] خدا آزار کشند آزمایش مردم را مانند عذاب خدا قرار
مىدهند و اگر از جانب پروردگارت پیروزى رسد حتما خواهند گفت ما با شما بودیم آیا
خدا به آنچه در دلهاى جهانیان است داناتر نیست«10»
و قطعا خدا کسانى را که ایمان آوردهاند مىشناسد و
یقینا منافقان را [نیز] مىشناسد«11»
و کسانى که کافر شدهاند به کسانى که ایمان آوردهاند
مىگویند راه ما را پیروى کنید و گناهانتان به گردن ما و[لى] چیزى از گناهانشان را
به گردن نخواهند گرفت قطعا آنان دروغگویانند«12»
و قطعا بارهاى گران خودشان و بارهاى گران [دیگر] را با
بارهاى گران خود برخواهند گرفت و مسلما روز قیامت از آنچه به دروغ برمىبستند
پرسیده خواهند شد«13»
و به راستى نوح را به سوى قومش فرستادیم پس در میان آنان
نهصد و پنجاه سال درنگ کرد تا طوفان آنها را در حالى که ستمکار بودند فرا گرفت«14»
و او را با کشتىنشینان برهانیدیم و آن [سفینه] را براى
جهانیان عبرتى گردانیدیم«15»
و [یاد کن] ابراهیم را چون به قوم خویش گفتخدا را
بپرستید و از او پروا بدارید اگر بدانید این [کار] براى شما بهتر است«16»
واقعا آنچه را که شما سواى خدا مىپرستید جز بتانى [بیش]
نیستند و دروغى برمىسازید در حقیقت کسانى را که جز خدا مىپرستید اختیار روزى شما
را در دست ندارند پس روزى را پیش خدا بجویید و او را بپرستید و وى را سپاس گویید
که به سوى او بازگردانیده مىشوید«17»
و اگر تکذیب کنید قطعا امتهاى پیش از شما [هم] تکذیب
کردند و بر پیامبر [خدا] جز ابلاغ آشکار [وظیفهاى] نیست«18»
آیا ندیدهاند که خدا چگونه آفرینش را آغاز مىکند سپس
آن را باز مىگرداند در حقیقت این [کار] بر خدا آسان است«19»
بگو در زمین بگردید و بنگرید چگونه آفرینش را آغاز کرده
استسپس [باز ] خداست که نشاه آخرت را پدید مىآورد خداست که بر هر چیزى تواناست«20»
هر که را بخواهد عذاب و هر که را بخواهد رحمت مىکند و
به سوى او بازگردانیده مى شوید«21»
و شما نه در زمین و نه در آسمان درماندهکننده [او]
نیستید و جز خدا براى شما یار و یاورى نیست«22»
و کسانى که آیات خدا و لقاى او را منکر شدند آنانند که از
رحمت من نومیدند و ایشان را عذابى پر درد خواهد بود«23»
و پاسخ قومش جز این نبود که گفتند بکشیدش یا بسوزانیدش
ولى خدا او را از آتش نجات بخشید آرى در این [نجات بخشى خدا] براى مردمى که ایمان
دارند قطعا دلایلى است«24»
و [ابراهیم] گفت جز خدا فقط بتهایى را اختیار کردهاید
که آن هم براى دوستى میان شما در زندگى دنیاست آنگاه روز قیامت بعضى از شما بعضى
دیگر را انکار و برخى از شما برخى دیگر را لعنت مىکنند و جایتان در آتش است و
براى شما یاورانى نخواهد بود«25»
پس لوط به او ایمان آورد و [ابراهیم] گفت من به سوى
پروردگار خود روى مى آورم که اوست ارجمند حکیم«26»
و اسحاق و یعقوب را به او عطا کردیم و در میان فرزندانش
پیامبرى و کتاب قرار دادیم و در دنیا پاداشش را به او بخشیدیم و قطعا او در آخرت
[نیز] از شایستگان خواهد بود«27»
و [یاد کن] لوط را هنگامى که به قوم خود گفتشما به کارى
زشت مىپردازید که هیچ یک از مردم زمین در آن [کار] بر شما پیشى نگرفته است«28»
آیا شما با مردها درمىآمیزید و راه [توالد و تناسل] را
قطع مىکنید و در محافل [انس] خود پلیدکارى مىکنید و[لى] پاسخ قومش جز این نبود
که گفتند اگر راست مى گویى عذاب خدا را براى ما بیاور«29»
[لوط] گفت پروردگارا مرا بر قوم فسادکار غالب گردان«30»
و چون فرستادگان ما براى ابراهیم مژده آوردند گفتند ما
اهل این شهر را هلاک خواهیم کرد زیرا مردمش ستمکار بودهاند«31»
گفت لوط [نیز] در آنجاست گفتند ما بهتر مىدانیم چه
کسانى در آنجا هستند او و کسانش را جز زنش که از باقى ماندگان [در خاکستر آتش]
استحتما نجات خواهیم داد«32»
و هنگامى که فرستادگان ما به سوى لوط آمدند به علت
[حضور] ایشان ناراحتشد و دستش از [حمایت] آنها کوتاه گردید گفتند مترس و غم مدار
که ما تو و خانوادهات را جز زنت که از باقىماندگان [در خاکستر آتش] استحتما مى
رهانیم«33»
ما بر مردم این شهر به [سزاى] فسقى که مىکردند عذابى از
آسمان فرو خواهیم فرستاد«34»
و از آن [شهر سوخته] براى مردمى که مىاندیشند نشانهاى
روشن باقى گذاشتیم«35»
و به سوى [مردم] م دی ن برادرشان شعیب را [فرستادیم] گفت
اى قوم من خدا را بپرستید و به روز بازپسین امید داشته باشید و در زمین سر به فساد
برمدارید«36»
پس او را دروغگو خواندند و زلزله آنان را فرو گرفت و
بامدادان در خانههایشان از پا درآمدند«37»
و عاد و ثمود را [نیز هلاک نمودیم] قطعا [فرجام آنان] از
سراهایشان بر شما آشکار گردیده است و شیطان کارهایشان را در نظرشان بیاراست و از
راه بازشان داشت با آنکه [در کار دنیا] بینا بودند«38»
و قارون و فرعون و هامان را [هم هلاک کردیم] و به راستى
موسى براى آنان دلایل آشکار آورد و[لى آنها] در آن سرزمین سرکشى نمودند و [با این
همه بر ما] پیشى نجستند«39»
و هر یک [از ایشان] را به گناهش گرفتار [عذاب] کردیم از
آنان کسانى بودند که بر [سر] ایشان بادى همراه با شن فرو فرستادیم و از آنان کسانى
بودند که فریاد [مرگبار] آنها را فرو گرفت و برخى از آنان را در زمین فرو بردیم و
بعضى را غرق کردیم و [این] خدا نبود که بر ایشان ستم کرد بلکه خودشان بر خود ستم
مىکردند«40»
داستان کسانى که غیر از خدا دوستانى اختیار کردهاند
همچون عنکبوت است که [با آب دهان خود] خانهاى براى خویش ساخته و در حقیقت اگر
مىدانستند سستترین خانهها همان خانه عنکبوت است«41»
خدا مىداند هر آنچه را که جز او مىخوانند و هم
اوستشکستناپذیر سنجیدهکار«42»
و این م ث لها را براى مردم مىزنیم و[لى] جز دانشوران
آنها را درنیابند«43»
خداوند آسمانها و زمین را به حق آفرید قطعا در این
[آفرینش] براى مؤمنان عبرتى است«44»
آنچه از کتاب به سوى تو وحى شده است بخوان و نماز را
برپا دار که نماز از کار زشت و ناپسند باز مىدارد و قطعا یاد خدا بالاتر است و
خدا مىداند چه مىکنید«45»
و با اهل کتاب جز به [شیوهاى] که بهتر است مجادله مکنید
مگر [با] کسانى از آنان که ستم کردهاند و بگویید به آنچه به سوى ما نازل شده و
[آنچه] به سوى شما نازل گردیده ایمان آوردیم و خداى ما و خداى شما یکى است و ما
تسلیم اوییم«46»
و همچنین ما قرآن را بر تو نازل کردیم پس آنان که بدیشان
کتاب دادهایم بدان ایمان مىآورند و از میان اینان کسانىاند که به آن مىگروند و
جز کافران [کسى] آیات ما را انکار نمىکند«47»
و تو هیچ کتابى را پیش از این نمىخواندى و با دست
[راست] خود [کتابى] نمىنوشتى و گر نه باطلاندیشان قطعا به شک مىافتادند«48»
بلکه [قرآن] آیاتى روشن در سینههاى کسانى است که علم
[الهى] یافتهاند و جز ستمگران منکر آیات ما نمىشوند«49»
و گفتند چرا بر او از جانب پروردگارش نشانههایى
[معجزهآسا] نازل نشده است بگو آن نشانهها پیش خداست و من تنها هشداردهندهاى
آشکارم«50»
آیا براى ایشان بس نیست که این کتاب را که بر آنان
خوانده مىشود بر تو فرو فرستادیم در حقیقت در این [کار] براى مردمى که ایمان
دارند رحمت و یادآورى است«51»
بگو کافى استخدا میان من و شما شاهد باشد آنچه را که در
آسمانها و زمین است مىداند و آنان که به باطل گرویده و خدا را انکار کردهاند
همان زیانکارانند«52»
و از تو به شتاب درخواست عذاب [الهى را] دارند و اگر
سرآمدى معین نبود قطعا عذاب به آنان مىرسید و بىآنکه خبردار شوند غافلگیرشان
مىکرد«53»
و شتابزده از تو عذاب مىخواهند و حال آنکه جهنم قطعا بر
کافران احاطه دارد«54»
آن روز که عذاب از بالاى [سر] آنها و از زیر پاهایشان
آنها را فرو گیرد و [خدا] مىفرماید [نتیجه] آنچه را مىکردید بچشید«55»
اى بندگان من که ایمان آوردهاید زمین من فراخ است تنها
مرا بپرستید«56»
هر نفسى چشنده مرگ است آنگاه به سوى ما بازگردانیده
خواهید شد«57»
و کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کردهاند قطعا
آنان را در غرفههایى از بهشت جاى مىدهیم که از زیر آنها جویها روان است جاودان
در آنجا خواهند بود چه نیکوست پاداش عملکنندگان«58»
همان کسانى که شکیبایى ورزیده و بر پروردگارشان توکل
نمودهاند«59»
و چه بسیار جاندارانى که نمىتوانند متحمل روزى خود شوند
خداست که آنها و شما را روزى مىدهد و اوستشنواى دانا«60»
و اگر از ایشان بپرسى چه کسى آسمانها و زمین را آفریده و
خورشید و ماه را [چنین] رام کرده استحتما خواهند گفت الله پس چگونه [از حق]
بازگردانیده مىشوند«61»
خدا بر هر کس از بندگانش که بخواهد روزى را گشاده
مىگرداند و [یا] بر او تنگ مىسازد زیرا خدا به هر چیزى داناست«62»
و اگر از آنان بپرسى چه کسى از آسمان آبى فرو فرستاده و
زمین را پس از مرگش به وسیله آن زنده گردانیده استحتما خواهند گفت الله بگو ستایش
از آن خداست با این همه بیشترشان نمىاندیشند«63»
این زندگى دنیا جز سرگرمى و بازیچه نیست و زندگى حقیقى
همانا [در] سراى آخرت است اى کاش مىدانستند«64»
و هنگامى که بر کشتى سوار مىشوند خدا را پاکدلانه
مىخوانند و[لى] چون به سوى خشکى رساند و نجاتشان داد بناگاه شرک مىورزند«65»
بگذار تا به آنچه بدیشان دادهایم انکار آورند و بگذار
تا برخوردار شوند زودا که بدانند«66»
آیا ندیدهاند که ما [براى آنان] حرمى امن قرار دادیم و
حال آنکه مردم از حوالى آنان ربوده مىشوند آیا به باطل ایمان مىآورند و به
نعمتخدا کفر مىورزند«67»
و کیستستمکارتر از آن کس که بر خدا دروغ بندد یا چون حق
به سوى او آید آن را تکذیب کند آیا جاى کافران [در] جهنم نیست«68»
و کسانى که در راه ما کوشیدهاند به یقین راههاى خود را
بر آنان مىنماییم و در حقیقتخدا با نیکوکاران است«69»
3
سوره زلزله
به نام خداوند رحمتگر مهربان
آنگاه که زمین به لرزش [شدید] خود لرزانیده شود«1»
و زمین بارهاى سنگین خود را برون افکند«2»
و انسان گوید [زمین] را چه شده است«3»
آن روز است که [زمین] خبرهاى خود را باز گوید«4»
[همان گونه] که پروردگارت بدان وحى کرده است«5»
آن روز مردم [به حال] پراکنده برآیند تا [نتیجه]
کارهایشان به آنان نشان داده شود«6»
پس هر که هموزن ذرهاى نیکى کند [نتیجه] آن را
خواهد دید«7»
و هر که هموزن ذرهاى بدى کند [نتیجه] آن را خواهد
دید«8»
سوره نوح
به نام خداوند رحمتگر مهربان
ما نوح را به سوى قومش فرستادیم که قومت را پیش از
آنکه عذابى دردناک به آنان رسد هشدار ده«1»
[نوح] گفت اى قوم من من شما را هشدار دهندهاى
آشکارم«2»
که خدا را بپرستید و از او پروا دارید و مرا فرمان
برید«3»
[تا] برخى از گناهانتان را بر شما ببخشاید و [اجل]
شما را تا وقتى معین به تاخیر اندازد اگر بدانید چون وقت مقرر خدا برسد تاخیر بر
نخواهد داشت«4»
[نوح] گفت پروردگارا من قوم خود را شب و روز دعوت
کردم«5»
و دعوت من جز بر گریزشان نیفزود«6»
و من هر بار که آنان را دعوت کردم تا ایشان را
بیامرزى انگشتانشان را در گوشهایشان کردند و رداى خویشتن بر سر کشیدند و اصرار
ورزیدند و هر چه بیشتر بر کبر خود افزودند«7»
سپس من آشکارا آنان را دعوت کردم«8»
باز من به آنان اعلام نمودم و در خلوت [و] پوشیده
نیز به ایشان گفتم«9»
و گفتم از پروردگارتان آمرزش بخواهید که او همواره
آمرزنده است«10»
[تا] بر شما از آسمان باران پى در پى فرستد«11»
و شما را به اموال و پسران یارى کند و برایتان
باغها قرار دهد و نهرها براى شما پدید آورد«12»
شما را چه شده است که از شکوه خدا بیم ندارید«13»
و حال آنکه شما را مرحله به مرحله خلق کرده است«14»
مگر ملاحظه نکردهاید که چگونه خدا هفت آسمان را
توبرتو آفریده است«15»
و ماه را در میان آنها روشنایىبخش گردانید و
خورشید را [چون] چراغى قرار داد«16»
و خدا[ست که] شما را [مانند] گیاهى از زمین
رویانید«17»
سپس شما را در آن بازمىگرداند و بیرون مىآورد
بیرونآوردنى [عجیب]«18»
و خدا زمین را براى شما فرشى [گسترده] ساخت«19»
تا در راههاى فراخ آن بروید«20»
نوح گفت پروردگارا آنان نافرمانى من کردند و کسى
را پیروى نمودند که مال و فرزندش جز بر زیان وى نیفزود«21»
و دست به نیرنگى بس بزرگ زدند«22»
و گفتند زنهار خدایان خود را رها مکنید و نه و د
را واگذارید و نه سواع و نه ی غوث و نه ی عوق و نه ن سر را«23»
و بسیارى را گمراه کردهاند [بار خدایا] جز بر
گمراهى ستمکاران میفزاى«24»
[تا] به سبب گناهانشان غرقه گشتند و [پس از مرگ]
در آتشى درآورده شدند و براى خود در برابر خدا یارانى نیافتند«25»
و نوح گفت پروردگارا هیچ کس از کافران را بر روى
زمین مگذار«26»
چرا که اگر تو آنان را باقى گذارى بندگانت را
گمراه مىکنند و جز پلیدکار ناسپاس نزایند«27»
پروردگارا بر من و پدر و مادرم و هر مؤمنى که در
سرایم درآید و بر مردان و زنان با ایمان ببخشاى و جز بر هلاکتستمگران میفزاى«28
