✼ ҉ حسام الـבین شـ؋ـیعیان ҉ ✼
✐✎✐ وبلاگ رسمے و شخصے حسام الـבین شـ؋ـیعیان ✐✎✐✼ ҉ حسام الـבین شـ؋ـیعیان ҉ ✼
✐✎✐ وبلاگ رسمے و شخصے حسام الـבین شـ؋ـیعیان ✐✎✐سوره مایده
از میان فرزندان
اسرائیل آنان که کفر ورزیدند به زبان داوود و عیسى بن مریم مورد لعنت قرار گرفتند
این [کیفر] به خاطر آن بود که عصیان ورزیده و [از فرمان خدا] تجاوز مىکردند«78»
[و] از کار زشتى که آن را مرتکب مىشدند یکدیگر را
بازنمىداشتند راستى چه بد بود آنچه مىکردند«79»
بسیارى از آنان را مىبینى که با کسانى که کفر
ورزیدهاند دوستى مىکنند راستى چه زشت است آنچه براى خود پیش فرستادند که [در
نتیجه] خدا بر ایشان خشم گرفت و پیوسته در عذاب مىمانند«80»
و اگر به خدا و پیامبر و آنچه که به سوى او فرود
آمده ایمان مىآوردند آنان را به دوستى نمىگرفتند لیکن بسیارى از ایشان نافرمانند«81»
مسلما یهودیان و کسانى را که شرک ورزیدهاند
دشمنترین مردم نسبت به مؤمنان خواهى یافت و قطعا کسانى را که گفتند ما نصرانى
هستیم نزدیکترین مردم در دوستى با مؤمنان خواهى یافت زیرا برخى از آنان دانشمندان
و رهبانانىاند که تکبر نمىورزند«82»
و چون آنچه را به سوى این پیامبر نازل شده بشنوند
مىبینى بر اثر آن حقیقتى که شناختهاند اشک از چشمهایشان سرازیر مىشود مىگویند
پروردگارا ما ایمان آوردهایم پس ما را در زمره گواهان بنویس«83»
و براى ما چه [عذرى] است که به خدا و آنچه از حق
به ما رسیده ایمان نیاوریم و حال آنکه چشم داریم که پروردگارمان ما را با گروه
شایستگان [به بهشت] درآورد«84»
پس به پاس آنچه گفتند خدا به آنان باغهایى پاداش
داد که از زیر [درختان] آن نهرها جارى است در آن جاودانه مىمانند و این پاداش
نیکوکاران است«85»
و کسانى که کفر ورزیدند و آیات ما را دروغ
پنداشتند آنان همدم آتشند«86»
اى کسانى که ایمان آوردهاید چیزهاى پاکیزهاى را
که خدا براى [استفاده] شما حلال کرده حرام مشمارید و از حد مگذرید که خدا از
حدگذرندگان را دوست نمىدارد«87»
و از آنچه خداوند روزى شما گردانیده حلال و پاکیزه
را بخورید و از آن خدایى که بدو ایمان دارید پروا دارید«88»
خدا شما را به سوگندهاى بیهودهتان مؤاخذه نمىکند
ولى به سوگندهایى که [از روى اراده] مىخورید [و مىشکنید] شما را مؤاخذه مىکند و
کفارهاش خوراک دادن به ده بینواست از غذاهاى متوسطى که به کسان خود مىخورانید یا
پوشانیدن آنان یا آزاد کردن بندهاى و کسى که [هیچ یک از اینها را] نیابد [باید]
سه روز روزه بدارد این است کفاره سوگندهاى شما وقتى که سوگند خوردید و سوگندهاى
خود را پاس دارید این گونه خداوند آیات خود را براى شما بیان مىکند باشد که
سپاسگزارى کنید«89»
اى کسانى که ایمان آوردهاید شراب و قمار و بتها و
تیرهاى قرعه پلیدند [و] از عمل شیطانند پس از آنها دورى گزینید باشد که رستگار
شوید«90»
همانا شیطان مىخواهد با شراب و قمار میان شما
دشمنى و کینه ایجاد کند و شما را از یاد خدا و از نماز باز دارد پس آیا شما دست
برمىدارید«91»
و اطاعتخدا و اطاعت پیامبر کنید و [از گناهان]
برحذر باشید پس اگر روى گرداندید بدانید که بر عهده پیامبر ما فقط رساندن [پیام]
آشکار است«92»
بر کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کردهاند
گناهى در آنچه [قبلا] خوردهاند نیست در صورتى که تقوا پیشه کنند و ایمان بیاورند
و کارهاى شایسته کنند سپس تقوا پیشه کنند و ایمان بیاورند آنگاه تقوا پیشه کنند و
احسان نمایند و خدا نیکوکاران را دوست مىدارد«93»
اى کسانى که ایمان آوردهاید خدا شما را به چیزى
از شکار که در دسترس شما و نیزههاى شما باشد خواهد آزمود تا معلوم دارد چه کسى در
نهان از او مىترسد پس هر کس بعد از آن تجاوز کند براى او عذابى دردناک خواهد بود«94»
اى کسانى که ایمان آوردهاید در حالى که محرمید
شکار را مکشید و هر کس از شما عمدا آن را بکشد باید نظیر آنچه کشته است از
چهارپایان کفارهاى بدهد که [نظیر بودن] آن را دو تن عادل از میان شما تصدیق کنند
و به صورت قربانى به کعبه برسد یا به کفاره [آن] مستمندان را خوراک بدهد یا معادلش
روزه بگیرد تا سزاى زشتکارى خود را بچشد خداوند از آنچه در گذشته واقع شده عفو
کرده است و[لى] هر کس تکرار کند خدا از او انتقام مىگیرد و خداوند توانا و
صاحبانتقام است«95»
صید دریا و ماکولات آن براى شما حلال شده است تا
براى شما و مسافران بهرهاى باشد و[لى] صید بیابان مادام که محرم مىباشید بر شما
حرام گردیده است و از خدایى که نزد او محشور مىشوید پروا دارید«96»
خداوند [زیارت] کعبه بیت الحرام را وسیله به پا
داشتن [مصالح] مردم قرار داده و ماه حرام و قربانیهاى بىنشان و قربانیهاى نشاندار
را [نیز به همین منظور مقرر فرموده است] این [جمله] براى آن است تا بدانید که خدا
آنچه را در آسمانها و آنچه را در زمین است مىداند و خداست که بر هر چیزى داناست«97»
سوره مایده
و داستان دو پسر آدم
را به درستى بر ایشان بخوان هنگامى که [هر یک از آن دو] قربانیى پیش داشتند پس از
یکى از آن دو پذیرفته شد و از دیگرى پذیرفته نشد [قابیل] گفتحتما تو را خواهم کشت
[هابیل] گفتخدا فقط از تقواپیشگان مىپذیرد«27»
اگر دستخود را به سوى من دراز کنى تا مرا بکشى من
دستم را به سوى تو دراز نمىکنم تا تو را بکشم چرا که من از خداوند پروردگار
جهانیان مىترسم«28»
من مىخواهم تو با گناه من و گناه خودت [به سوى
خدا] بازگردى و در نتیجه از اهل آتش باشى و این استسزاى ستمگران«29»
پس نفس [اماره]اش او را به قتل برادرش ترغیب کرد و
وى را کشت و از زیانکاران شد«30»
پس خدا زاغى را برانگیخت که زمین را مىکاوید تا
به او نشان دهد چگونه جسد برادرش را پنهان کند [قابیل] گفت واى بر من آیا عاجزم که
مثل این زاغ باشم تا جسد برادرم را پنهان کنم پس از [زمره] پشیمانان گردید«31»
از این روى بر فرزندان اسرائیل مقرر داشتیم که هر
کس کسى را جز به قصاص قتل یا [به کیفر] فسادى در زمین بکشد چنان است که گویى همه
مردم را کشته باشد و هر کس کسى را زنده بدارد چنان است که گویى تمام مردم را زنده
داشته است و قطعا پیامبران ما دلایل آشکار براى آنان آوردند [با این همه] پس از آن
بسیارى از ایشان در زمین زیادهروى مىکنند«32»
سزاى کسانى که با [دوستداران] خدا و پیامبر او
مىجنگند و در زمین به فساد مىکوشند جز این نیست که کشته شوند یا بر دار آویخته
گردند یا دست و پایشان در خلاف جهتیکدیگر بریده شود یا از آن سرزمین تبعید گردند
این رسوایى آنان در دنیاست و در آخرت عذابى بزرگ خواهند داشت«33»
مگر کسانى که پیش از آنکه بر ایشان دستیابید توبه
کرده باشند پس بدانید که خدا آمرزنده مهربان است«34»
اى کسانى که ایمان آوردهاید از خدا پروا کنید و
به او [توسل و] تقرب جویید و در راهش جهاد کنید باشد که رستگار شوید«35»
در حقیقت کسانى که کفر ورزیدند اگر تمام آنچه در
زمین است براى آنان باشد و مثل آن را [نیز] با آن [داشته باشند] تا به وسیله آن
خود را از عذاب روز قیامت بازخرند از ایشان پذیرفته نمىشود و عذابى پر درد خواهند
داشت«36»
مىخواهند که از آتش بیرون آیند در حالى که از آن
بیرون آمدنى نیستند و براى آنان عذابى پایدار خواهد بود«37»
و مرد و زن دزد را به سزاى آنچه کردهاند دستشان
را به عنوان کیفرى از جانب خدا ببرید و خداوند توانا و حکیم است«38»
پس هر که بعد از ستمکردنش توبه کند و به صلاح آید
خدا توبه او را مىپذیرد که خدا آمرزنده مهربان است«39»
مگر ندانستهاى که فرمانروایى آسمانها و زمین از
آن خداست هر که را بخواهد عذاب مىکند و هر که را بخواهد مىبخشد و خدا بر هر چیزى
تواناست«40»
اى پیامبر کسانى که در کفر شتاب مىورزند تو را
غمگین نسازند [چه] از آنانکه با زبان خود گفتند ایمان آوردیم و حال آنکه دلهایشان
ایمان نیاورده بود و [چه] از یهودیان [آنان] که [به سخنان تو] گوش مىسپارند [تا
بهانهاى] براى تکذیب [تو بیابند] و براى گروهى دیگر که [خود] نزد تو نیامدهاند
خبرچینى [=جاسوسى] مىکنند کلمات را از جاهاى خود دگرگون مىکنند [و] مىگویند اگر
این [حکم] به شما داده شد آن را بپذیرید و اگر آن به شما داده نشد پس دورى کنید و
هر که را خدا بخواهد به فتنه درافکند هرگز در برابر خدا براى او از دست تو چیزى بر
نمىآید اینانند که خدا نخواسته دلهایشان را پاک گرداند در دنیا براى آنان رسوایى
و در آخرت عذابى بزرگ خواهد بود«41»
پذیرا و شنواى دروغ هستند [و] بسیار مال حرام
مىخورند پس اگر نزد تو آمدند [یا] میان آنان داورى کن یا از ایشان روى برتاب و
اگر از آنان روى برتابى هرگز زیانى به تو نخواهند رسانید و اگر داورى مىکنى پس به
عدالت در میانشان حکم کن که خداوند دادگران را دوست مىدارد«42»
و چگونه تو را داور قرار مىدهند با آنکه تورات
نزد آنان است که در آن حکم خدا [آمده] ستسپس آنان بعد از این [طلب داورى] پشت
مىکنند و [واقعا] آنان مؤمن نیستند«43»
ما تورات را که در آن رهنمود و روشنایى بود نازل
کردیم پیامبرانى که تسلیم [فرمان خدا] بودند به موجب آن براى یهود داورى مىکردند
و [همچنین] الهیون و دانشمندان به سبب آنچه از کتاب خدا به آنان سپرده شده و بر آن
گواه بودند پس از مردم نترسید و از من بترسید و آیات مرا به بهاى ناچیزى مفروشید و
کسانى که به موجب آنچه خدا نازل کرده داورى نکردهاند آنان خود کافرانند«44»
و در [تورات] بر آنان مقرر کردیم که جان در مقابل
جان و چشم در برابر چشم و بینى در برابر بینى و گوش در برابر گوش و دندان در برابر
دندان مىباشد و زخمها [نیز به همان ترتیب] قصاصى دارند و هر که از آن
[قصاص]درگذرد پس آن کفاره [گناهان] او خواهد بود و کسانى که به موجب آنچه خدا نازل
کرده داورى نکردهاند آنان خود ستمگرانند«45»
و عیسى پسر مریم را به دنبال آنان [=پیامبران
دیگر] درآوردیم در حالى که تورات را که پیش از او بود تصدیق داشت و به او انجیل را
عطا کردیم که در آن هدایت و نورى است و تصدیقکننده تورات قبل از آن است و براى
پرهیزگاران رهنمود و اندرزى است«46»
و اهل انجیل باید به آنچه خدا در آن نازل کرده
داورى کنند و کسانى که به آنچه خدا نازل کرده حکم نکنند آنان خود نافرمانند«47»
و ما این کتاب [=قرآن] را به حق به سوى تو فرو
فرستادیم در حالى که تصدیقکننده کتابهاى پیشین و حاکم بر آنهاست پس میان آنان بر
وفق آنچه خدا نازل کرده حکم کن و از هواهایشان [با دور شدن] از حقى که به سوى تو
آمده پیروى مکن براى هر یک از شما [امتها] شریعت و راه روشنى قرار دادهایم و اگر
خدا مىخواستشما را یک امت قرار مىداد ولى [خواست] تا شما را در آنچه به شما
داده است بیازماید پس در کارهاى نیک بر یکدیگر سبقت گیرید بازگشت [همه] شما به سوى
خداست آنگاه در باره آنچه در آن اختلاف مىکردید آگاهتان خواهد کرد«48»
و میان آنان به موجب آنچه خدا نازل کرده داورى کن
و از هواهایشان پیروى مکن و از آنان برحذر باش مبادا تو را در بخشى از آنچه خدا بر
تو نازل کرده به فتنه دراندازند پس اگر پشت کردند بدان که خدا مىخواهد آنان را
فقط به [سزاى] پارهاى از گناهانشان برساند و در حقیقت بسیارى از مردم نافرمانند«49»
آیا خواستار حکم جاهلیتاند و براى مردمى که یقین
دارند داورى چه کسى از خدا بهتر است«50»
اى کسانى که ایمان آوردهاید یهود و نصارى را
دوستان [خود] مگیرید [که] بعضى از آنان دوستان بعضى دیگرند و هر کس از شما آنها را
به دوستى گیرد از آنان خواهد بود آرى خدا گروه ستمگران را راه نمىنماید«51»
مىبینى کسانى که در دلهایشان بیمارى است در
[دوستى] با آنان شتاب مىورزند مىگویند مىترسیم به ما حادثه ناگوارى برسد امید
استخدا از جانب خود فتح [منظور] یا امر دیگرى را پیش آورد تا [در نتیجه آنان] از
آنچه در دل خود نهفته داشتهاند پشیمان گردند«52»
و کسانى که ایمان آوردهاند مىگویند آیا اینان
بودند که به خداوند سوگندهاى سخت مىخوردند که جدا با شما هستند اعمالشان تباه شد
و زیانکار گردیدند«53»
اى کسانى که ایمان آوردهاید هر کس از شما از دین
خود برگردد به زودى خدا گروهى [دیگر] را مىآورد که آنان را دوست مىدارد و آنان
[نیز] او را دوست دارند [اینان] با مؤمنان فروتن [و] بر کافران سرفرازند در راه
خدا جهاد مىکنند و از سرزنش هیچ ملامتگرى نمىترسند این فضل خداست آن را به هر که
بخواهد مىدهد و خدا گشایشگر داناست«54»
ولى شما تنها خدا و پیامبر اوست و کسانى که ایمان
آوردهاند همان کسانى که نماز برپا مىدارند و در حال رکوع زکات مىدهند«55»
و هر کس خدا و پیامبر او و کسانى را که ایمان
آوردهاند ولى خود بداند [پیروز است چرا که] حزب خدا همان پیروزمندانند«56»
اى کسانى که ایمان آوردهاید کسانى را که دین شما
را به ریشخند و بازى گرفتهاند [چه] از کسانى که پیش از شما به آنان کتاب داده شده
و [چه از] کافران دوستان [خود] مگیرید و اگر ایمان دارید از خدا پروا دارید«57»
و هنگامى که [به وسیله اذان مردم را] به نماز
مىخوانید آن را به مسخره و بازى مىگیرند زیرا آنان مردمىاند که نمىاندیشند«58»
بگو اى اهل کتاب آیا جز این بر ما عیب مىگیرید که
ما به خدا و به آنچه به سوى ما نازل شده و به آنچه پیش از این فرود آمده است ایمان
آوردهایم و اینکه بیشتر شما فاسقید«59»
بگو آیا شما را به بدتر از [صاحبان] این کیفر در
پیشگاه خدا خبر دهم همانان که خدا لعنتشان کرده و بر آنان خشم گرفته و از آنان
بوزینگان و خوکان پدید آورده و آنانکه طاغوت را پرستش کردهاند اینانند که از نظر
منزلت بدتر و از راه راست گمراهترند«60»
و چون نزد شما مىآیند مىگویند ایمان آوردیم در
حالى که با کفر وارد شده و قطعا با همان [کفر] بیرون رفتهاند و خدا به آنچه پنهان
مىداشتند داناتر است«61»
و بسیارى از آنان را مىبینى که در گناه و تعدى و
حرامخوارى خود شتاب مىکنند واقعا چه اعمال بدى انجام مىدادند«62»
چرا الهیون و دانشمندان آنان را از گفتار
گناه[آلود] و حرامخوارگىشان باز نمىدارند راستى چه بد است آنچه انجام مىدادند«63»
و یهود گفتند دستخدا بسته است دستهاى خودشان بسته
باد و به [سزاى ] آنچه گفتند از رحمتخدا دور شوند بلکه هر دو دست او گشاده است هر
گونه بخواهد مىبخشد و قطعا آنچه از جانب پروردگارت به سوى تو فرود آمده بر طغیان
و کفر بسیارى از ایشان خواهد افزود و تا روز قیامت میانشان دشمنى و کینه افکندیم
هر بار که آتشى براى پیکار برافروختند خدا آن را خاموش ساخت و در زمین براى فساد
مىکوشند و خدا مفسدان را دوست نمىدارد«64»
و اگر اهل کتاب ایمان آورده و پرهیزگارى کرده
بودند قطعا گناهانشان را مىزدودیم و آنان را به بوستانهاى پر نعمت درمىآوردیم«65»
و اگر آنان به تورات و انجیل و آنچه از جانب
پروردگارشان به سویشان نازل شده است عمل مىکردند قطعا از بالاى سرشان [برکات
آسمانى] و از زیر پاهایشان [برکات زمینى] برخوردار مىشدند از میان آنان گروهى
میانهرو هستند و بسیارى از ایشان بد رفتار مىکنند«66»
اى پیامبر آنچه از جانب پروردگارت به سوى تو نازل
شده ابلاغ کن و اگر نکنى پیامش را نرساندهاى و خدا تو را از [گزند] مردم نگاه
مىدارد آرى خدا گروه کافران را هدایت نمىکند«67»
بگو اى اهل کتاب تا [هنگامى که] به تورات و انجیل
و آنچه از پروردگارتان به سوى شما نازل شده است عمل نکردهاید بر هیچ [آیین بر
حقى] نیستید و قطعا آنچه از جانب پروردگارت به سوى تو نازل شده بر طغیان و کفر
بسیارى از آنان خواهد افزود پس بر گروه کافران اندوه مخور«68»
کسانى که ایمان آورده و کسانى که یهودى و صابئى و
مسیحىاند هر کس به خدا و روز بازپسین ایمان آورد و کار نیکو کند پس نه بیمى بر
ایشان است و نه اندوهگین خواهند شد«69»
ما از فرزندان اسرائیل سخت پیمان گرفتیم و به
سویشان پیامبرانى روانه کردیم هر بار پیامبرى چیزى بر خلاف دلخواهشان برایشان آورد
گروهى را تکذیب مىکردند و گروهى را مىکشتند«70»
و پنداشتند کیفرى در کار نیست پس کور و کر شدند
سپس خدا توبه آنان را پذیرفت باز بسیارى از ایشان کور و کر شدند و خدا به آنچه
انجام مىدهند بیناست«71»
کسانى که گفتند خدا همان مسیح پسر مریم است قطعا
کافر شدهاند و حال آنکه مسیح مىگفت اى فرزندان اسرائیل پروردگار من و پروردگار
خودتان را بپرستید که هر کس به خدا شرک آورد قطعا خدا بهشت را بر او حرام ساخته و
جایگاهش آتش است و براى ستمکاران یاورانى نیست«72»
کسانى که [به تثلیث قائل شده و] گفتند خدا سومین
[شخص از] سه [شخص یا سه اقنوم] است قطعا کافر شدهاند و حال آنکه هیچ معبودى جز
خداى یکتا نیست و اگر از آنچه مىگویند باز نایستند به کافران ایشان عذابى دردناک
خواهد رسید«73»
چرا به درگاه خدا توبه نمىکنند و از وى آمرزش
نمىخواهند و خدا آمرزنده مهربان است«74»
مسیح پسر مریم جز پیامبرى نبود که پیش از او [نیز]
پیامبرانى آمده بودند و مادرش زنى بسیار راستگو بود هر دو غذا مىخوردند بنگر
چگونه آیات [خود] را براى آنان توضیح مىدهیم سپس ببین چگونه [از حقیقت] دور
مىافتند«75»
بگو آیا غیر از خدا چیزى را که اختیار زیان و سود
شما را ندارد مىپرستید و حال آنکه خداوند شنواى داناست«76»
بگو اى اهل کتاب در دین خود بناحق گزافهگویى
نکنید و از پى هوسهاى گروهى که پیش از این گمراه گشتند و بسیارى [از مردم] را
گمراه کردند و [خود] از راه راست منحرف شدند نروید«77»
سوره مایده
به نام خداوند رحمتگر مهربان
اى کسانى که ایمان آوردهاید به قراردادها[ى خود]
وفا کنید براى شما [گوشت] چارپایان حلال گردیده جز آنچه [حکمش] بر شما خوانده
مىشود در حالى که نباید شکار را در حال احرام حلال بشمرید خدا هر چه بخواهد فرمان
مىدهد«1»
اى کسانى که ایمان آوردهاید حرمتشعایر خدا و ماه
حرام و قربانى بىنشان و قربانیهاى گردنبنددار و راهیان بیت الحرام را که فضل و
خشنودى پروردگار خود را مىطلبند نگه دارید و چون از احرام بیرون آمدید
[مىتوانید] شکار کنید و البته نباید کینهتوزى گروهى که شما را از مسجد الحرام
باز داشتند شما را به تعدى وادارد و در نیکوکارى و پرهیزگارى با یکدیگر همکارى
کنید و در گناه و تعدى دستیار هم نشوید و از خدا پروا کنید که خدا سختکیفر است«2»
بر شما حرام شده است مردار و خون و گوشتخوک و
آنچه به نام غیر خدا کشته شده باشد و [حیوان حلال گوشت] خفه شده و به چوب مرده و
از بلندى افتاده و به ضرب شاخ مرده و آنچه درنده از آن خورده باشد مگر آنچه را [که
زنده دریافته و خود] سر ببرید و [همچنین] آنچه براى بتان سربریده شده و [نیز] قسمت
کردن شما [چیزى را] به وسیله تیرهاى قرعه این [کارها همه] نافرمانى [خدا]ست امروز
کسانى که کافر شدهاند از [کارشکنى در] دین شما نومید گردیدهاند پس از ایشان
مترسید و از من بترسید امروز دین شما را برایتان کامل و نعمتخود را بر شما تمام
گردانیدم و اسلام را براى شما [به عنوان] آیینى برگزیدم و هر کس دچار گرسنگى شود
بىآنکه به گناه متمایل باشد [اگر از آنچه منع شده است بخورد] بى تردید خدا
آمرزنده مهربان است«3»
از تو مىپرسند چه چیزى براى آنان حلال شده است
بگو چیزهاى پاکیزه براى شما حلال گردیده و [نیز صید] حیوانات شکارگر که شما بعنوان
مربیان سگهاى شکارى از آنچه خدایتان آموخته به آنها تعلیم دادهاید [براى شما حلال
شده است] پس از آنچه آنها براى شما گرفته و نگاه داشتهاند بخورید و نام خدا را بر
آن ببرید و پرواى خدا بدارید که خدا زودشمار است«4»
امروز چیزهاى پاکیزه براى شما حلال شده و طعام
کسانى که اهل کتابند براى شما حلال و طعام شما براى آنان حلال است و [بر شما حلال
است ازدواج با] زنان پاکدامن از مسلمان و زنان پاکدامن از کسانى که پیش از شما
کتاب [آسمانى] به آنان داده شده به شرط آنکه م هرهایشان را به ایشان بدهید در حالى
که خود پاکدامن باشید نه زناکار و نه آنکه زنان را در پنهانى دوستخود بگیرید و هر
کس در ایمان خود شک کند قطعا عملش تباه شده و در آخرت از زیانکاران است«5»
اى کسانى که ایمان آوردهاید چون به [عزم] نماز
برخیزید صورت و دستهایتان را تا آرنج بشویید و سر و پاهاى خودتان را تا برآمدگى
پیشین [هر دو پا] مسح کنید و اگر جنباید خود را پاک کنید [=غسل نمایید] و اگر
بیمار یا در سفر بودید یا یکى از شما از قضاى حاجت آمد یا با زنان نزدیکى کردهاید
و آبى نیافتید پس با خاک پاک تیمم کنید و از آن به صورت و دستهایتان بکشید خدا
نمىخواهد بر شما تنگ بگیرد لیکن مىخواهد شما را پاک و نعمتش را بر شما تمام
گرداند باشد که سپاس [او] بدارید«6»
و نعمتى را که خدا بر شما ارزانى داشته و [نیز]
پیمانى را که شما را به [انجام] آن متعهد گردانیده به یاد آورید آنگاه که گفتید
شنیدیم و اطاعت کردیم و از خدا پروا دارید که خدا به راز دلها آگاه است«7»
اى کسانى که ایمان آوردهاید براى خدا به داد
برخیزید [و] به عدالتشهادت دهید و البته نباید دشمنى گروهى شما را بر آن دارد که
عدالت نکنید عدالت کنید که آن به تقوا نزدیکتر است و از خدا پروا دارید که خدا به
آنچه انجام مىدهید آگاه است«8»
خدا کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته
کردهاند به آمرزش و پاداشى بزرگ وعده داده است«9»
و کسانى که کفر ورزیدند و آیات ما را دروغ
انگاشتند آنان اهل دوزخند«10»
اى کسانى که ایمان آوردهاید نعمتخدا را بر خود
یاد کنید آنگاه که قومى آهنگ آن داشتند که بر شما دستیازند و [خدا] دستشان را از
شما کوتاه داشت و از خدا پروا دارید و مؤمنان باید تنها بر خدا توکل کنند«11»
در حقیقتخدا از فرزندان اسرائیل پیمان گرفت و از
آنان دوازده سرکرده برانگیختیم و خدا فرمود من با شما هستم اگر نماز برپا دارید و
زکات بدهید و به فرستادگانم ایمان بیاورید و یاریشان کنید و وام نیکویى به خدا
بدهید قطعا گناهانتان را از شما مىزدایم و شما را به باغهایى که از زیر [درختان]
آن نهرها روان است در مىآورم پس هر کس از شما بعد از این کفر ورزد در حقیقت از
راه راست گمراه شده است«12»
پس به [سزاى] پیمان شکستنشان لعنتشان کردیم و
دلهایشان را سخت گردانیدیم [به طورى که] کلمات را از مواضع خود تحریف مىکنند و
بخشى از آنچه را بدان اندرز داده شده بودند به فراموشى سپردند و تو همواره بر
خیانتى از آنان آگاه مىشوى مگر [شمارى] اندک از ایشان [که خیانتکار نیستند] پس از
آنان درگذر و چشم پوشى کن که خدا نیکوکاران را دوست مىدارد«13»
و از کسانى که گفتند ما نصرانى هستیم از ایشان
[نیز] پیمان گرفتیم و[لى] بخشى از آنچه را بدان اندرز داده شده بودند فراموش کردند
و ما [هم] تا روز قیامت میانشان دشمنى و کینه افکندیم و به زودى خدا آنان را از
آنچه مىکردهاند [و مىساختهاند] خبر مىدهد«14»
اى اهل کتاب پیامبر ما به سوى شما آمده است که
بسیارى از چیزهایى از کتاب [آسمانى خود] را که پوشیده مىداشتید براى شما بیان
مىکند و از بسیارى [خطاهاى شما] درمىگذرد قطعا براى شما از جانب خدا روشنایى و
کتابى روشنگر آمده است«15»
خدا هر که را از خشنودى او پیروى کند به وسیله آن
[کتاب] به راههاى سلامت رهنمون مىشود و به توفیق خویش آنان را از تاریکیها به
سوى روشنایى بیرون مىبرد و به راهى راست هدایتشان مىکند«16»
کسانى که گفتند خدا همان مسیح پسر مریم است مسلما
کافر شدهاند بگو اگر [خدا] اراده کند که مسیح پسر مریم و مادرش و هر که را که در
زمین است جملگى به هلاکت رساند چه کسى در مقابل خدا اختیارى دارد فرمانروایى
آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است از آن خداست هر چه بخواهد مىآفریند و خدا
بر هر چیزى تواناست«17»
و یهودان و ترسایان گفتند ما پسران خدا و دوستان
او هستیم بگو پس چرا شما را به [کیفر] گناهانتان عذاب مىکند دنه] بلکه شما [هم]
بشرید از جمله کسانى که آفریده است هر که را بخواهد مىآمرزد و هر که را بخواهد
عذاب مىکند و فرمانروایى آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو مىباشد از آن خداست و
بازگشت [همه] به سوى اوست«18»
اى اهل کتاب پیامبر ما به سوى شما آمده که در
دوران فترت رسولان [حقایق را] براى شما بیان مىکند تا مبادا [روز قیامت] بگویید
براى ما بشارتگر و هشداردهندهاى نیامد پس قطعا براى شما بشارتگر و هشداردهندهاى
آمده است و خدا بر هر چیزى تواناست«19»
و [یاد کن] زمانى را که موسى به قوم خود گفت اى
قوم من نعمتخدا را بر خود یاد کنید آنگاه که در میان شما پیامبرانى قرار داد و
شما را پادشاهانى ساخت و آنچه را که به هیچ کس از جهانیان نداده بود به شما داد«20»
اى قوم من به سرزمین مقدسى که خداوند براى شما
مقرر داشته است درآیید و به عقب بازنگردید که زیانکار خواهید شد«21»
گفتند اى موسى در آنجا مردمى زورمندند و تا آنان
از آنجا بیرون نروند ما هرگز وارد آن نمىشویم پس اگر از آنجا بیرون بروند ما وارد
خواهیم شد«22»
دو مرد از [زمره] کسانى که [از خدا] مىترسیدند و
خدا به آنان نعمت داده بود گفتند از آن دروازه بر ایشان [بتازید و] وارد شوید که
اگر از آن درآمدید قطعا پیروز خواهید شد و اگر مؤمنید به خدا توکل کنید«23»
گفتند اى موسى تا وقتى آنان در آن [شهر]ند ما هرگز
پاى در آن ننهیم تو و پروردگارت برو[ید] و جنگ کنید که ما همین جا مىنشینیم«24»
[موسى] گفت پروردگارا من جز اختیار شخص خود و
برادرم را ندارم پس میان ما و میان این قوم نافرمان جدایى بینداز«25»
[خدا به موسى] فرمود [ورود به] آن [سرزمین] چهل
سال بر ایشان حرام شد [که] در بیابان سرگردان خواهند بود پس تو بر گروه نافرمانان
اندوه مخور«26»
سوره نساء
و اگر به خدا و روز
بازپسین ایمان مىآوردند و از آنچه خدا به آنان روزى داده انفاق مىکردند چه زیانى
برایشان داشت و خدا به [کار] آنان داناست«39»
در حقیقتخدا هموزن ذرهاى ستم نمىکند و اگر [آن
ذره کار] نیکى باشد دو چندانش مىکند و از نزد خویش پاداشى بزرگ مىبخشد«40»
پس چگونه است [حالشان] آنگاه که از هر امتى گواهى
آوریم و تو را بر آنان گواه آوریم«41»
آن روز کسانى که کفر ورزیدهاند و از پیامبر [خدا]
نافرمانى کردهاند آرزو مىکنند که اى کاش با خاک یکسان مىشدند و از خدا هیچ سخنى
را پوشیده نمىتوانند داشت«42»
اى کسانى که ایمان آوردهاید در حال مستى به نماز
نزدیک نشوید تا زمانى که بدانید چه مىگویید و [نیز] در حال جنابت [وارد نماز
نشوید] مگر اینکه راهگذر باشید تا غسل کنید و اگر بیمارید یا در سفرید یا یکى از
شما از قضاى حاجت آمد یا با زنان آمیزش کردهاید و آب نیافتهاید پس بر خاکى پاک
تیمم کنید و صورت و دستهایتان را مسح نمایید که خدا بخشنده و آمرزنده است«43»
آیا به کسانى که بهرهاى از کتاب یافتهاند
ننگریستى گمراهى را مىخرند و مىخواهند شما [نیز] گمراه شوید«44»
و خدا به [حال] دشمنان شما داناتر است کافى است که
خدا سرپرست [شما] باشد و کافى است که خدا یاور [شما] باشد«45»
برخى از آنان که یهودىاند کلمات را از جاهاى خود
برمىگردانند و با پیچانیدن زبان خود و به قصد طعنه زدن در دین [اسلام با درآمیختن
عبرى به عربى] مىگویند شنیدیم و نافرمانى کردیم و بشنو [که کاش] ناشنوا گردى و
[نیز از روى استهزا مىگویند] راعنا [که در عربى یعنى به ما التفات کن ولى در عبرى
یعنى خبیث ما] و اگر آنان مىگفتند شنیدیم و فرمان بردیم و بشنو و به ما بنگر قطعا
براى آنان بهتر و درستتر بود ولى خدا آنان را به علت کفرشان لعنت کرد در نتیجه جز
[گروهى] اندک ایمان نمىآورند«46»
اى کسانى که به شما کتاب داده شده است به آنچه فرو
فرستادیم و تصدیقکننده همان چیزى است که با شماست ایمان بیاورید پیش از آنکه
چهرههایى را محو کنیم و در نتیجه آنها را به قهقرا بازگردانیم یا همچنانکه اصحاب
سبت را لعنت کردیم آنان را [نیز] لعنت کنیم و فرمان خدا همواره تحقق یافته است«47»
مسلما خدا این را که به او شرک ورزیده شود
نمىبخشاید و غیر از آن را براى هر که بخواهد مىبخشاید و هر کس به خدا شرک ورزد
به یقین گناهى بزرگ بربافته است«48»
آیا به کسانى که خویشتن را پاک مىشمارند
ننگریستهاى [چنین نیست] بلکه خداست که هر که را بخواهد پاک مىگرداند و به قدر نخ
روى هسته خرمایى ستم نمىبینند«49»
ببین چگونه بر خدا دروغ مىبندند و بس است که این
یک گناه آشکار باشد«50»
آیا کسانى را که از کتاب [آسمانى] نصیبى یافتهاند
ندیدهاى که به جبت و طاغوت ایمان دارند و در باره کسانى که کفر ورزیدهاند
مىگویند اینان از کسانى که ایمان آوردهاند راهیافتهترند«51»
اینانند که خدا لعنتشان کرده و هر که را خدا لعنت
کند هرگز براى او یاورى نخواهى یافت«52»
آیا آنان نصیبى از حکومت دارند [اگر هم داشتند] به
قدر نقطه پشت هسته خرمایى [چیزى] به مردم نمىدادند«53»
بلکه به مردم براى آنچه خدا از فضل خویش به آنان
عطا کرده رشک مىورزند در حقیقت ما به خاندان ابراهیم کتاب و حکمت دادیم و به آنان
ملکى بزرگ بخشیدیم«54»
پس برخى از آنان به وى ایمان آوردند و برخى از
ایشان از او روى برتافتند و [براى آنان] دوزخ پرشراره بس است«55»
به زودى کسانى را که به آیات ما کفر ورزیدهاند در
آتشى [سوزان] درآوریم که هر چه پوستشان بریان گردد پوستهاى دیگرى بر جایش نهیم تا
عذاب را بچشند آرى خداوند تواناى حکیم است«56»
و به زودى کسانى را که ایمان آورده و کارهاى
شایسته کردهاند در باغهایى که از زیر [درختان] آن نهرها روان است درآوریم براى
همیشه در آن جاودانند و در آنجا همسرانى پاکیزه دارند و آنان را در سایهاى پایدار
درآوریم«57»
خدا به شما فرمان مىدهد که سپردهها را به صاحبان
آنها رد کنید و چون میان مردم داورى مىکنید به عدالت داورى کنید در حقیقت نیکو
چیزى است که خدا شما را به آن پند مىدهد خدا شنواى بیناست«58»
اى کسانى که ایمان آوردهاید خدا را اطاعت کنید و
پیامبر و اولیاى امر خود را [نیز] اطاعت کنید پس هر گاه در امرى [دینى] اختلاف نظر
یافتید اگر به خدا و روز بازپسین ایمان دارید آن را به [کتاب] خدا و [سنت] پیامبر
[او] عرضه بدارید این بهتر و نیکفرجامتر است«59»
آیا ندیدهاى کسانى را که مىپندارند به آنچه به
سوى تو نازل شده و [به] آنچه پیش از تو نازل گردیده ایمان آوردهاند [با این همه]
مىخواهند داورى میان خود را به سوى طاغوت ببرند با آنکه قطعا فرمان یافتهاند که
بدان کفر ورزند و[لى] شیطان مىخواهد آنان را به گمراهى دورى دراندازد«60»
و چون به ایشان گفته شود به سوى آنچه خدا نازل
کرده و به سوى پیامبر [او] بیایید منافقان را مىبینى که از تو سخت روى برمىتابند«61»
پس چگونه هنگامى که به [سزاى] کار و کردار
پیشینشان مصیبتى به آنان مىرسد نزد تو مىآیند و به خدا سوگند مىخورند که ما جز
نیکویى و موافقت قصدى نداشتیم«62»
اینان همان کسانند که خدا مىداند چه در دل دارند
پس از آنان روى برتاب و[لى] پندشان ده و با آنها سخنى رسا که در دلشان [مؤثر] افتد
بگوى«63»
و ما هیچ پیامبرى را نفرستادیم مگر آنکه به توفیق
الهى از او اطاعت کنند و اگر آنان وقتى به خود ستم کرده بودند پیش تو مىآمدند و
از خدا آمرزش مىخواستند و پیامبر [نیز] براى آنان طلب آمرزش مىکرد قطعا خدا را
توبهپذیر مهربان مىیافتند«64»
ولى چنین نیست به پروردگارت قسم که ایمان
نمىآورند مگر آنکه تو را در مورد آنچه میان آنان مایه اختلاف است داور گردانند
سپس از حکمى که کردهاى در دلهایشان احساس ناراحتى [و تردید] نکنند و کاملا سر
تسلیم فرود آورند«65»
و اگر بر آنان مقرر مىکردیم که تن به کشتن دهید
یا از خانههاى خود به در آیید جز اندکى از ایشان آن را به کار نمىبستند و اگر
آنان آنچه را بدان پند داده مىشوند به کار مىبستند قطعا برایشان بهتر و در ثبات
قدم ایشان مؤثرتر بود«66»
و در آن صورت [ما هم] از نزد خویش یقینا پاداشى
بزرگ به آنان مىدادیم«67»
و قطعا آنان را به راهى راست هدایت مىکردیم«68»
و کسانى که از خدا و پیامبر اطاعت کنند در زمره
کسانى خواهند بود که خدا ایشان را گرامى داشته [یعنى] با پیامبران و راستان و
شهیدان و شایستگانند و آنان چه نیکو همدمانند«69»
این تفضل از جانب خداست و خدا بس داناست«70»
اى کسانى که ایمان آوردهاید [در برابر دشمن]
آماده باشید [=اسلحه خود را برگیرید] و گروه گروه [به جهاد] بیرون روید یا به طور
جمعى روانه شوید«71»
و قطعا از میان شما کسى است که کندى به خرج دهد پس
اگر آسیبى به شما رسد گوید راستى خدا بر من نعمت بخشید که با آنان حاضر نبودم«72»
و اگر غنیمتى از خدا به شما برسد چنانکه گویى میان
شما و میان او [رابطه] دوستى نبوده خواهد گفت کاش من با آنان بودم و به نواى بزرگى
مىرسیدم«73»
پس باید کسانى که زندگى دنیا را به آخرت سودا
مىکنند در راه خدا بجنگند و هر کس در راه خدا بجنگد و کشته یا پیروز شود به زودى
پاداشى بزرگ به او خواهیم داد«74»
و چرا شما در راه خدا [و در راه نجات] مردان و
زنان و کودکان مستضعف نمىجنگید همانان که مىگویند پروردگارا ما را از این شهرى
که مردمش ستمپیشهاند بیرون ببر و از جانب خود براى ما سرپرستى قرار ده و از نزد
خویش یاورى براى ما تعیین فرما«75»
کسانى که ایمان آوردهاند در راه خدا کارزار
مىکنند و کسانى که کافر شدهاند در راه طاغوت مىجنگند پس با یاران شیطان بجنگید
که نیرنگ شیطان [در نهایت] ضعیف است«76»
آیا ندیدى کسانى را که به آنان گفته شد [فعلا] دست
[از جنگ] بدارید و نماز را برپا کنید و زکات بدهید و[لى] همین که کارزار بر آنان
مقرر شد بناگاه گروهى از آنان از مردم [=مشرکان مکه] ترسیدند مانند ترس از خدا یا
ترسى سختتر و گفتند پروردگارا چرا بر ما کارزار مقرر داشتى چرا ما را تا مدتى
کوتاه مهلت ندادى بگو برخوردارى [از این] دنیا اندک و براى کسى که تقوا پیشه کرده
آخرت بهتر است و [در آنجا] به قدر نخ هسته خرمایى بر شما ستم نخواهد رفت«77»
هر کجا باشید شما را مرگ درمىیابد هر چند در
برجهاى استوار باشید و اگر [پیشامد] خوبى به آنان برسد مىگویند این از جانب خداست
و چون صدمهاى به ایشان برسد مىگویند این از طرف توست بگو همه از جانب خداست
[آخر] این قوم را چه شده است که نمىخواهند سخنى را [درست] دریابند«78»
هر چه از خوبیها به تو مىرسد از جانب خداست و
آنچه از بدى به تو مىرسد از خود توست و تو را به پیامبرى براى مردم فرستادیم و
گواه بودن خدا بس است«79»
هر کس از پیامبر فرمان ب رد در حقیقتخدا را فرمان
برده و هر کس رویگردان شود ما تو را بر ایشان نگهبان نفرستادهایم«80»
و مىگویند فرمانبرداریم ولى چون از نزد تو بیرون
مىروند جمعى از آنان شبانه جز آنچه تو مىگویى تدبیر مىکنند و خدا آنچه را که
شبانه در سر مىپرورند مىنگارد پس از ایشان روى برتاب و بر خدا توکل کن و خدا بس
کارساز است«81»
آیا در [معانى] قرآن نمىاندیشند اگر از جانب غیر
خدا بود قطعا در آن اختلاف بسیارى مىیافتند«82»
و چون خبرى [حاکى] از ایمنى یا وحشت به آنان برسد
انتشارش دهند و اگر آن را به پیامبر و اولیاى امر خود ارجاع کنند قطعا از میان
آنان کسانىاند که [مىتوانند درست و نادرست] آن را دریابند و اگر فضل خدا و رحمت
او بر شما نبود مسلما جز [شمار] اندکى از شیطان پیروى مىکردید«83»
پس در راه خدا پیکار کن جز عهدهدار شخص خود نیستى
و[لى] مؤمنان را [به مبارزه] برانگیز باشد که خداوند آسیب کسانى را که کفر
ورزیدهاند [از آنان] باز دارد و خداست که قدرتش بیشتر و کیفرش سختتر است«84»
هر کس شفاعت پسندیده کند براى وى از آن نصیبى
خواهد بود و هر کس شفاعت ناپسندیدهاى کند براى او از آن [نیز] سهمى خواهد بود و
خدا همواره به هر چیزى تواناست«85»
و چون به شما درود گفته شد شما به [صورتى] بهتر از
آن درود گویید یا همان را [در پاسخ] برگردانید که خدا همواره به هر چیزى حسابرس
است«86»
خداوند کسى است که هیچ معبودى جز او نیست به یقین
در روز رستاخیز که هیچ شکى در آن نیستشما را گرد خواهد آورد و راستگوتر از خدا در
سخن کیست«87»
شما را چه شده است که در باره منافقان دو دسته
شدهاید با اینکه خدا آنان را به [سزاى] آنچه انجام دادهاند سرنگون کرده است آیا
مىخواهید کسى را که خدا در گمراهىاش وانهاده است به راه آورید و حال آنکه هر که
را خدا در گمراهىاش وانهد هرگز راهى براى [هدایت] او نخواهى یافت«88»
همان گونه که خودشان کافر شدهاند آرزو دارند [که
شما نیز] کافر شوید تا با هم برابر باشید پس زنهار از میان ایشان براى خود دوستانى
اختیار مکنید تا آنکه در راه خدا هجرت کنند پس اگر روى برتافتند هر کجا آنان را
یافتید به اسارت بگیرید و بکشیدشان و از ایشان یار و یاورى براى خود مگیرید«89»
سوره نساء
به نام خداوند رحمتگر مهربان
اى مردم از پروردگارتان که شما را از نفس واحدى
آفرید و جفتش را [نیز ] از او آفرید و از آن دو مردان و زنان بسیارى پراکنده کرد
پروا دارید و از خدایى که به [نام] او از همدیگر درخواست مىکنید پروا نمایید و
زنهار از خویشاوندان م برید که خدا همواره بر شما نگهبان است«1»
و اموال یتیمان را به آنان [باز]دهید و [مال پاک]
و [مرغوب آنان ] را با [مال] ناپاک [خود] عوض نکنید و اموال آنان را همراه با
اموال خود مخورید که این گناهى بزرگ است«2»
و اگر در اجراى عدالت میان دختران یتیم بیمناکید
هر چه از زنان [دیگر] که شما را پسند افتاد دو دو سه سه چهار چهار به زنى گیرید پس
اگر بیم دارید که به عدالت رفتار نکنید به یک [زن آزاد] یا به آنچه [از کنیزان]
مالک شدهاید [اکتفا کنید] این [خوددارى] نزدیکتر است تا به ستم گرایید [و بیهوده
عیالوار گردید]«3»
و م هر زنان را به عنوان هدیهاى از روى طیب خاطر
به ایشان بدهید و اگر به میل خودشان چیزى از آن را به شما واگذاشتند آن را حلال و
گوارا بخورید«4»
و اموال خود را که خداوند آن را وسیله قوام
[زندگى] شما قرار داده به سفیهان مدهید و[لى] از [عواید] آن به ایشان بخورانید و
آنان را پوشاک دهید و با آنان سخنى پسندیده بگویید«5»
و یتیمان را بیازمایید تا وقتى به [سن] زناشویى
برسند پس اگر در ایشان رشد [فکرى] یافتید اموالشان را به آنان رد کنید و آن را [از
بیم آنکه مبادا] بزرگ شوند به اسراف و شتاب مخورید و آن کس که توانگر است باید [از
گرفتن اجرت سرپرستى] خوددارى ورزد و هر کس تهیدست است باید مطابق عرف [از آن]
بخورد پس هر گاه اموالشان را به آنان رد کردید بر ایشان گواه بگیرید خداوند
حسابرسى را کافى است«6»
براى مردان از آنچه پدر و مادر و خویشاوندان
[آنان] بر جاى گذاشتهاند سهمى است و براى زنان [نیز] از آنچه پدر و مادر و
خویشاوندان [آنان] بر جاى گذاشتهاند سهمى [خواهد بود] خواه آن [مال] کم باشد یا
زیاد نصیب هر کس مفروض شده است«7»
و هر گاه خویشاوندان یتیمان و مستمندان در تقسیم
[ارث] حاضر شدند [چیزى] از آن را به ایشان ارزانى دارید و با آنان سخنى پسندیده
گویید«8»
و آنان که اگر فرزندان ناتوانى از خود بر جاى
بگذارند بر [آینده] آنان بیم دارند باید [از ستم بر یتیمان مردم نیز] بترسند پس
باید از خدا پروا دارند و سخنى [بجا و] درست گویند«9»
در حقیقت کسانى که اموال یتیمان را به ستم
مىخورند جز این نیست که آتشى در شکم خود فرو مىبرند و به زودى در آتشى فروزان
درآیند«10»
خداوند به شما در باره فرزندانتان سفارش مىکند
سهم پسر چون سهم دو دختر است و اگر [همه ورثه] دختر [و] از دو تن بیشتر باشند سهم
آنان دو سوم ماترک است و اگر [دخترى که ارث مىبرد] یکى باشد نیمى از میراث از آن
اوست و براى هر یک از پدر و مادر وى [=متوفى] یک ششم از ماترک [مقرر شده] است این
در صورتى است که [متوفى] فرزندى داشته باشد ولى اگر فرزندى نداشته باشد و [تنها]
پدر و مادرش از او ارث برند براى مادرش یک سوم است [و بقیه را پدر مىبرد] و اگر
او برادرانى داشته باشد مادرش یک ششم مىبرد [البته همه اینها] پس از انجام وصیتى
است که او بدان سفارش کرده یا د ینى [که باید استثنا شود] شما نمى دانید پدران و
فرزندانتان کدام یک براى شما سودمندترند [این] فرضى است از جانب خدا زیرا خداوند
داناى حکیم است«11»
و نیمى از میراث همسرانتان از آن شما [شوهران] است
اگر آنان فرزندى نداشته باشند و اگر فرزندى داشته باشند یک چهارم ماترک آنان از آن
شماست [البته] پس از انجام وصیتى که بدان سفارش کردهاند یا د ینى [که باید استثنا
شود] و یک چهارم از میراث شما براى آنان است اگر شما فرزندى نداشته باشید و اگر
فرزندى داشته باشید یک هشتم براى میراث شما از ایشان خواهد بود [البته] پس از
انجام وصیتى که بدان سفارش کردهاید یا د ینى [که باید استثنا شود] و اگر مرد یا
زنى که از او ارث مىبرند کلاله [=بىفرزند و بىپدر و مادر] باشد و براى او برادر
یا خواهرى باشد پس براى هر یک از آن دو یک ششم [ماترک] است و اگر آنان بیش از این
باشند در یک سوم [ماترک] مشارکت دارند [البته] پس از انجام وصیتى که بدان سفارش
شده یا د ینى که [باید استثنا شود به شرط آنکه از این طریق] زیانى [به ورثه]
نرساند این استسفارش خدا و خداست که داناى بردبار است«12»
اینها احکام الهى است و هر کس از خدا و پیامبر او
اطاعت کند وى را به باغهایى درآورد که از زیر [درختان] آن نهرها روان است در آن
جاودانهاند و این همان کامیابى بزرگ است«13»
و هر کس از خدا و پیامبر او نافرمانى کند و از
حدود مقرر او تجاوز نماید وى را در آتشى درآورد که همواره در آن خواهد بود و براى
او عذابى خفتآور است«14»
و از زنان شما کسانى که مرتکب زنا مىشوند چهار تن
از میان خود [مسلمانان] بر آنان گواه گیرید پس اگر شهادت دادند آنان [=زنان] را در
خانهها نگاه دارید تا مرگشان فرا رسد یا خدا راهى براى آنان قرار دهد«15»
و از میان شما آن دو تن را که مرتکب زشتکارى
مىشوند آزارشان دهید پس اگر توبه کردند و درستکار شدند از آنان صرفنظر کنید زیرا
خداوند توبهپذیر مهربان است«16»
توبه نزد خداوند تنها براى کسانى است که از روى
نادانى مرتکب گناه مىشوند سپس به زودى توبه مىکنند اینانند که خدا توبهشان را
مىپذیرد و خداوند داناى حکیم است«17»
و توبه کسانى که گناه مىکنند تا وقتى که مرگ یکى
از ایشان دررسد مىگوید اکنون توبه کردم پذیرفته نیست و [نیز توبه] کسانى که در
حال کفر مىمیرند پذیرفته نخواهد بود آنانند که برایشان عذابى دردناک آماده کردهایم«18»
اى کسانى که ایمان آوردهاید براى شما حلال نیست
که زنان را به اکراه ارث برید و آنان را زیر فشار مگذارید تا بخشى از آنچه را به
آنان دادهاید [از چنگشان به در] برید مگر آنکه مرتکب زشتکارى آشکارى شوند و با
آنها بشایستگى رفتار کنید و اگر از آنان خوشتان نیامد پس چه بسا چیزى را خوش
نمىدارید و خدا در آن مصلحت فراوان قرار مىدهد«19»
و اگر خواستید همسرى [دیگر] به جاى همسر [پیشین
خود] ستانید و به یکى از آنان مال فراوانى داده باشید چیزى از او پس مگیرید آیا
مىخواهید آن [مال] را به بهتان و گناه آشکار بگیرید«20»
و چگونه آن [م هر] را مىستانید با آنکه از یکدیگر
کام گرفتهاید و آنان از شما پیمانى استوار گرفتهاند«21»
و با زنانى که پدرانتان به ازدواج خود درآوردهاند
نکاح مکنید مگر آنچه که پیشتر رخ داده است چرا که آن زشتکارى و [مایه] دشمنى و بد
راهى بوده است«22»
[نکاح اینان] بر شما حرام شده است مادرانتان و
دخترانتان و خواهرانتان و عمههایتان و خاله هایتان و دختران برادر و دختران خواهر
و مادرهایتان که به شما شیر دادهاند و خواهران رضاعى شما و مادران زنانتان و
دختران همسرانتان که [آنها دختران] در دامان شما پرورش یافتهاند و با آن همسران
همبستر شدهاید پس اگر با آنها همبستر نشدهاید بر شما گناهى نیست [که با
دخترانشان ازدواج کنید] و زنان پسرانتان که از پشتخودتان هستند و جمع دو خواهر با
همدیگر مگر آنچه که در گذشته رخ داده باشد که خداوند آمرزنده مهربان است«23»
و زنان شوهردار [نیز بر شما حرام شده است] به
استثناى زنانى که مالک آنان شدهاید [این] فریضه الهى است که بر شما مقرر گردیده
است و غیر از این [زنان نامبرده] براى شما حلال است که [زنان دیگر را] به وسیله
اموال خود طلب کنید در صورتى که پاکدامن باشید و زناکار نباشید و زنانى را که متعه
کردهاید م هرشان را به عنوان فریضهاى به آنان بدهید و بر شما گناهى نیست که پس
از [تعیین مبلغ] مقرر با یکدیگر توافق کنید [که مدت عقد یا م هر را کم یا زیاد
کنید] مسلما خداوند داناى حکیم است«24»
و هر کس از شما از نظر مالى نمىتواند زنان [آزاد]
پاکدامن با ایمان را به همسرى [خود] درآورد پس با دختران جوانسال با ایمان شما که
مالک آنان هستید [ازدواج کند] و خدا به ایمان شما داناتر است [همه] از یکدیگرید پس
آنان را با اجازه خانوادهشان به همسرى [خود] درآورید و م هرشان را به طور پسندیده
به آنان بدهید [به شرط آنکه] پاکدامن باشند نه زناکار و دوستگیران پنهانى نباشند
پس چون به ازدواج [شما] درآمدند اگر مرتکب فحشا شدند پس بر آنان نیمى از عذاب
[=مجازات] زنان آزاد است این [پیشنهاد زناشویى با کنیزان] براى کسى از شماست که از
آلایش گناه بیم دارد و صبر کردن براى شما بهتر است و خداوند آمرزنده مهربان است«25»
خدا مىخواهد براى شما توضیح دهد و راه [و رسم]
کسانى را که پیش از شما بودهاند به شما بنمایاند و بر شما ببخشاید و خدا داناى
حکیم است«26»
خدا مىخواهد تا بر شما ببخشاید و کسانى که از
خواستهها[ى نفسانى] پیروى مىکنند مىخواهند شما دستخوش انحرافى بزرگ شوید«27»
خدا مىخواهد تا بارتان را سبک گرداند و [مىداند
که] انسان ناتوان آفریده شده است«28»
اى کسانى که ایمان آوردهاید اموال همدیگر را به
ناروا مخورید مگر آنکه داد و ستدى با تراضى یکدیگر از شما [انجام گرفته] باشد و
خودتان را مکشید زیرا خدا همواره با شما مهربان است«29»
و هر کس از روى تجاوز و ستم چنین کند به زودى وى
را در آتشى درآوریم و این کار بر خدا آسان است«30»
اگر از گناهان بزرگى که از آن[ها] نهى شدهاید
دورى گزینید بدیهاى شما را از شما مى زداییم و شما را در جایگاهى ارجمند
درمىآوریم«31»
و زنهار آنچه را خداوند به [سبب] آن بعضى از شما
را بر بعضى [دیگر] برترى داده آرزو مکنید براى مردان از آنچه [به اختیار] کسب
کردهاند بهرهاى است و براى زنان [نیز] از آنچه [به اختیار] کسب کردهاند بهرهاى
است و از فضل خدا درخواست کنید که خدا به هر چیزى داناست«32»
و از آنچه پدر و مادر و خویشاوندان و کسانى که شما
[با آنان] پیمان بستهاید بر جاى گذاشتهاند براى هر یک [از مردان و زنان] وارثانى
قرار دادهایم پس نصیبشان را به ایشان بدهید زیرا خدا همواره بر هر چیزى گواه است«33»
مردان سرپرست زنانند به دلیل آنکه خدا برخى از
ایشان را بر برخى برترى داده و [نیز] به دلیل آنکه از اموالشان خرج مىکنند پس
زنان درستکار فرمانبردارند [و] به پاس آنچه خدا [براى آنان] حفظ کرده اسرار
[شوهران خود] را حفظ مىکنند و زنانى را که از نافرمانى آنان بیم دارید [نخست]
پندشان دهید و [بعد] در خوابگاهها از ایشان دورى کنید و [اگر تاثیر نکرد] آنان را
بزنید پس اگر شما را اطاعت کردند [دیگر] بر آنها هیچ راهى [براى سرزنش] مجویید که
خدا والاى بزرگ است«34»
و اگر از جدایى میان آن دو [ زن و شوهر] بیم دارید
پس داورى از خانواده آن [شوهر] و داورى از خانواده آن [زن] تعیین کنید اگر سر
سازگارى دارند خدا میان آن دو سازگارى خواهد داد آرى خدا داناى آگاه است«35»
و خدا را بپرستید و چیزى را با او شریک مگردانید و
به پدر و مادر احسان کنید و در باره خویشاوندان و یتیمان و مستمندان و همسایه خویش
و همسایه بیگانه و همنشین و در راهمانده و بردگان خود [نیکى کنید] که خدا کسى را
که متکبر و فخرفروش است دوست نمىدارد«36»
همان کسانى که بخل مىورزند و مردم را به بخل
وامىدارند و آنچه را خداوند از فضل خویش بدانها ارزانى داشته پوشیده مىدارند و
براى کافران عذابى خوارکننده آماده کردهایم«37»
و کسانى که اموالشان را براى نشاندادن به مردم
انفاق مىکنند و به خدا و روز بازپسین ایمان ندارند و هر کس شیطان یار او باشد چه
بد همدمى است«38»
