قرآن کریم

سوره انفال

و اگر بخواهند تو را بفریبند خداوند تو را بس است او کسی است که تو را  به نصرت خویش و به مومنان نیرو بخشید.

سوره ابراهیم

و آنگاه که موسی به قوم خود گفت نعمت خدا را که بر شما ارزانی داشت به یاد آورید آنگاه که شما را از فرعونیان نجات داد که بر شما عذاب سخت روا میداشتند و پسرانتان را سر می بریدند و زنانتان را زنده میگذاشتند و در این برای شما از جانب پروردگارتان آزمایشی بزرگ بود.

آیاتی از کتاب قرآن کریم

سوره یوسف

و بیشترشان به خدا ایمان نمی آورند جز اینکه همچنان مشرکند.

سوره ی انبیاء

در حالی که دل هایشان به دنیا مشغول بود و آنها که ظلم کردند پنهانی نجوا کردند که آیا این جز بشری مانند شماست؟ آیا دیده و دانسته به جادو روی می آورید؟

سوره توبه

خدا تو را ببخشد چرا پیش از آن که راستگویان بر تو روشن شوند و دروغگویان را بشناسی به آنان اجازه دادی در جهاد شرکت کنند.

قرآن کریم-سوره ی انفال

و دل هایشان را الفت داد ,که اگر تو دارایی زمین را یک جا هزینه میکردی نمی توانستی دل هایشان را الفت دهی,و این خدا بود که میان آنان الفت انداخت,او شکست ناپذیر حکیم است.

قرآن کریم-سوره توبه

سوره توبه

و نیز بر آن سه تن عنایت کرد که از جهاد بازمانده شدند و مردم از آنها بریدند تا بدانجا که زمین با همه ی فراخی بر آنها تنگ شد و از خود به تنگ آمدند و دریافتند که از خدا جز به سوی او پناهی نیست.آنگاه خدا به آنها بازگشت تا توبه کنند بی تردید خدا توبه پذیر مهربان است.

خداشناسی

یک خداشناس هیچوقت از بنده زمینی برای حفظ جانش کمک نمیگیرد یعنی چه یعنی افراد ها با پیوستن به اینکه ما را قدرت زمینی و شخص نجات میدهد و ما باید خدمت ارباب زمینی کنیم حال آنکه با کوچکترین چیزی ممکنست انسانی که خود را از خطر دور بداند در قدرت زمینی بیفتد.و مثال تاریخی زیادی هست.اما آنکه خدا را مد نظر حفاظت خود بداند  برای حفظ خود از پیوستن به ظلم دوری و  چه بمیرد چه زنده بماند همه را در کف قدرت خدا میداند روزی اش را.حیات و مرگ را .حفاظت جانش را.عزت را .همه را خدا کفایت میکند برایش. اما مگر پیمانه قسمت زندگیش را آن را خدا میداند و حکمت خدا.چه صالحینی که در این راه اسارت ها. شکنجه ها.زندانها.شهادت ها دیدند. و چه خباثت و ترسی که مانع شد تا انسانها  راه آزادگی را بیابند نه راه ذلت و زنجیر شدن در بر کسب منافع و قدرت زمینی.این امور در بعد معنوی زندگی انسان تبلور میکند.اگر انسان را 5000 نفر انسان محافظت کنند ممکنست انسان با یک سرماخوردگی ساده مرگ سراغش آید.اما اگر حافظش خدا باشد اگر درون سخت ترین  راه رود سالم بیاید مگر موقع پیمانه عمرش یا زندگی حکمت خدا. پس اول محافظ انسان خداست.اگر کسی  گوید محافظ من انسانست او  ترسان است. ولی اگر گوید محافظ من در برابر دشمنان خدا  خداوند هست او  اطمینان قلبی به خدا دارد.حال این امور معنوی هست و در بعد معنوی آن هست.منظورن اصل مطلب خداشناسی هست و حفظ خداوند.مثال موسی و فرعون.حفظ موسی  در کاخ فرعون.و نمونه های تاریخی دیگر.منظورن که انسان اول خدا را مد نظر داشته باشد . و اگر هم مثال هر یک اولیاء خدا و پیامبران پیروان رسولانو حواریونو و اصحاب و نیرو اول باید حفاظت خود را بر خدا بداند.زیرا اگر همه انسان را رها کنند خداوند انسان را رها نمیکند چگونه حکمت هست.که آنچه خدا میخواهد میشود و آنچه خدا نخواهد نمیشود.حتی آشیانه.تار عنکبوت.و...این نشانه قدرت حکمت خدا در برابر خواست شر بشریت ظالم در هر تاریخی هست.