خداشناسی

یک خادم خدا و خداشناس اگر تنها شود و دورش یک نفر هم نماند میگوید خدا هست و زنجیره خدا هست.اگر تمام انسانهای کره خاکی او را تنها گذارند میگوید خدا برایم کفایت میکند. به شرطی که  خدا را  مد نظرش بگیرد زیرا خدا هیچگاه بنده ای که خدا را مد نظرش بگیرد تنها نمیگذارد زیرا خداوند آنقدر  دوستدار مخلوقات خود هست که به انسانی که تواضع کند و غرور را  بد بداند عزت خدایی میدهد عزت خدایی قیمتش با تمامیه گنج زمین یعنی کفه آن گنج زمین+عزت خدایی گنج زمین صفر و عزت خدایی برایش بدون قیمت مادیست.اگر فقیر باشد اگر  مصائب بیند اگر سختی بیند با ایمان به خدا همه را در برابر خدا هدیه به خالق دهد که آن هدیه برای کوله بار خودش هست چون خدا بی نیاز از هدیه حتی معنوی انسانهاست چه خداوند سخاوتمندی همه را به خود انسان ذخیره معنوی میکند و رضایت خداوند را با هیچ عزت کاذب زمینی و مادیات عوض نمیکند.

خداشناسی

یک خداشناس مخلوقات خدا را نمیترساند بلکه به آنها آرامش خدایی را ارائه میدهد ظلم نمیکند. تبعیض نمیکند. نامهربانی نمیکند.ستم نمیکند.زور نمی گوید.بلکه خدمت به خلایق خدا میکند. برتری جو نیست.بلکه تواضعش در برابر خدا هر چه جلوتر رود بیشتر هم میشود.یعنی هر چه که ایمانش بالاتر رود تواضعش هم بالاتر و خود را در برابر خدا کوچک میداند.ودر راه خداشناسی و پیامبرانو و دین شناسی روح القدس شناسی و... همه مطالعه تحقیق و خداشناسی را مد نظرش میگذارد و  غرور را مثال لباسی تا میکند و درون قفسه میگذارد و از تکبر غرور خالی و خادم خدا میشود.

خداشناسی

در منظر  خداشناسی انسان خداشناس دوستدار زنجیره راه خداست و فرقی برایش نمیکند که کسی گوید موسی یا عیسی و یا  ابراهیم یا اسماعیل یا پیامبران و امامان خداشناس یعنی  کسی که به خداوند اعتقاد داشته باشد و در برابر  این امر بکوشد.یک خداشناس  آنست که بین فقیر و غنی فرق نگذارد .و همه آن زنجیره خدایی را دوست داشته باشد و بر علیه هیچ کدام نه حرفی را قبول کند  که خدا را به خشم ارد پس خداشناس قابل باید در راه درست بکوشد.زیرا  این فرق گذاری ها و این نا آشنایی ها سبب میشود مثلان پیامبران و امامانو و صالحین قبیله ای شوند در حالی که مثلان عیسی مسیح برای یک مسیحی یک مسلمان یک یهودی و... یا حضرت موسی  و... همه اینها فرستادگان حق هستند.و آیا میشود گفت من فلانی را دوست ندارم.و فرق میگذارم.چه  استدلال بدی میشود زیرا همانگونه که یک مسیحی از عیسی کمک میگیرد یک مسلمان و هم همینگونه چون دارد از خدا کمک میگیرد در بر آن مثلان میشود امام حسین و ائمه و پیامبران زنجیره اتصال به خدا.پس اگر منافع فکری زمینی کنار رود این امر  خوب که دینداری در دین خود باشد اما این دوست داشتن او اتصال داشته باشد با مثلان حضرت موسی مثلان امام علی مثلان حضرت زرتشت و...همه صالحین و خوب هستند و  دوستدار مخلوقات خدا.

خدا

در منظر خداشناسی هر انسانی  که به این امر مهم دست یابد در برابر خداوند که خالق همه جهان و تمام هستی هست  خود را خادم خداوند میداند. و تمام سعی و تلاشش را برای رضایت خدا بکار میبرد. در خداشناسی و مفهوم آن وقتی انسانی به این معنای عمیق و  درست رسید که خداوند هست که به انسان عزت میدهد و انسان عاقبت بخیر میشود خود را در برابر این معنای اصلی یعنی خداشناسی عزت را و سرافرازی را در پیشگاه خدا میداند.و همه امورش را به خدا واگذار میکند تا در رضایت او بکوشد و در این رضایت به رسالت انسانی خود برسد که شکر گذار خداوند باشد.زیرا خداوند هست که به انسان آرامش و شجاعت و صبر و استقامت را میدهد.و او را در برابر همه بدخواهان محافظت میکند.پس اگر انسانی خدا را مد نظرش نداشته باشد به ستمگری و ظلم روی می آورد و اگر انسانی خدا را مد نظرش داشته باشد به مهربانی و  خدمت به بندگان خدا و آفرینش های خدا در منظر خداشناسی برای کمال گرفتن روی می آورد و انسان خداشناس از غرور و تکبر دوری میکند زیرا در برابر خدا خود را خادم میداند.

و تمامیه آثار قدرت خدا را برای امر خداشناسی اول و راه خدا و خدمت به خدا در نظر میگیرد.

خداشناسی از منظر امام علی (ع)

امام علی(ع) در خطبه 49 نهج البلاغه می فرماید: «ستایش مخصوص خداوندى است که از اسرار پنهانی ها آگاه است و نشانه‏ هاى واضح‏ و روشن، بر هستى او دلالت مى‏ کنند، هرگز در برابر چشم بینایان آشکار نمى‏ شود، ولى نه‏ چشم کسى که وى را ندیده انکارش تواند کرد و نه قلب کسى که او را نشناخته مشاهده‏ اش‏ تواند نمود. در علو رتبه بر همه پیشى گرفته،پس، از او برتر چیزى نتواند بود و آن چنان نزدیک است که چیزى از او نزدیکتر نیست‏. مرتبه بلندش او را از مخلوقاتش دور نکرده و نزدیکیش با خلق او را با آنها مساوى‏ قرار نداده است. عقول را بر کنه صفات خویش آگاه نساخته اما آنها را از معرفت و شناسائى خود بازنداشته است،هم اوست که گواهى نشانه‏ هاى هستى، دلهاى منکران را بر اقرار به وجودش‏ وا داشته و بسیار برتر است از گفتار آنان که وى را به مخلوقات تشبیه کنند و یا انکارش نمایند.

در نهج البلاغه وصف خداوند بسیار آمده است. جایی "ذعلب یمانی" از حضرت می‌پرسد: «آیا پروردگارت را می‌بینی؟» و حضرت می‌فرماید: «آیا چیزی را که نمی‌بینم می‌پرستم؟» و ده‌ها و صدها خطبه، نامه و سخن قصار از ایشان هست که بهترین راه‌های خداشناسی را به ما آموخته‌اند. امیرمؤمنان علی(ع) در این باره می‌فرمایند: «معرفة الله سبحانه، اعلی المعارف؛ شناختن خدای پاک و منزه، والاترین معرفت‌هاست». ایشان در تعبیر دیگر می‌فرمایند: «العلم بالله، افضل العلمین: خداشناسی با فضلیت‌ترین علم است.»